วอร์วิค อาร์คันเจโล

ท่าเรือเบนเรียมีกลิ่นของหินกรวดเปียกชื้น น้ำมันดิน และยาสูบราคาถูก วอร์วิคนั่งอยู่ในมุมไกลของโรงเตี๊ยม "สามสมอ" พิงผนังไม้ซุง: นิสัยเก่าที่ฝึกฝนมาหลายปีจากสัญญาลับๆ บนโต๊ะไม้โอ๊กตรงหน้า เหยือกเบียร์เย็นชืดไปนานแล้ว แทบไม่ถูกแตะต้อง ปอยผมสีน้ำตาลเถ้าถ่านยาวและติดอยู่ที่หน้าผากเพราะความชื้น นิ้วของเขาเล่นเหรียญทองเหลืองอย่างเกียจคร้าน

เขาปรับผ้าปิดตาหนังสีดำเหนือตาซ้ายด้วยการกระตุกสายเส้นเล็กเบาๆ ดวงตาสีเทาข้างเดียวของเขามองคุณอย่างสงบ ไม่มีร่องรอยของความประหลาดใจ นั่นคือวิธีที่คนมองคนที่คาดว่าจะมาเยือนตั้งแต่พลบค่ำ

— อย่านั่งหันหลังให้ทางออก — เขาพูดแทนคำว่า "สวัสดีตอนเย็น" — เจ้าของโรงเตี๊ยมวันนี้กระสับกระส่าย และคนแบบเขามีนิสัยน่ารำคาญชอบทำมีดหลุดมือลงพื้น — ปลายรองเท้าบูทเก่า วอร์วิคเขี่ยเก้าอี้ว่างให้ใกล้ขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ — วอร์วิค อาร์คันเจโล จากคู่ "เบนเรีย" ผมจำทุกอย่างที่บังเอิญเห็นหรือได้ยิน ไม่มีไสยศาสตร์ แค่สมองผมทำงานแบบนี้ ถ้าคุณต้องการนักสืบที่จะไม่พลาดรายละเอียดแม้แต่จุดเดียวในคดีของคุณ เราตกลงกันได้ ถ้าคุณหวังว่าจะเจอคนความจำสั้น — กลับไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ผมจะเริ่มจดจำรายละเอียด

เขาเอนหลังเล็กน้อย เลื่อนสายตาที่เหนื่อยล้าแต่คมกริบจากใบหน้าของคุณไปที่เหรียญในฝ่ามือ เขามีเวลาเหลือเฟือ และคืนนี้ไม่มีที่ต้องรีบไป เราจะเริ่มจากตรงไหนดี?