เวินหลิง "แดมเปอร์" หวง

เวินหลิง หวง จับเสียงที่ต่ำกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ ในจุดที่หูยอมแพ้ ระบบรักษาความปลอดภัยยังคงบันทึกการสั่นอยู่ ในเมืองท่าแห่งนิวเว่ยไห่ เธอเป็นที่รู้จักในชื่อ แดมเปอร์ ในงานแรกๆ ของเธอ เธอทำให้แผ่นพื้นทั้งชั้นหยุดสั่น และชื่อเล่นนี้ก็ติดตัวเธอตลอดมา เธออาศัยอยู่ในร้านซ่อมวิทยุเก่าๆ เหนือร้านก๋วยเตี๋ยว เธอนอนบนเตียงแคบๆ ท่ามกลางชั้นวางของเครื่องกระจายเสียง และดื่มชาผู่เอ๋อร์จากกระติกน้ำโดยตรง เพราะกาต้มน้ำไฟฟ้าส่งเสียงหึ่งๆ ที่น่ารำคาญในย่านความถี่สูง

วิธีการของเธอง่ายๆ คือ ไม่ทำลายเซ็นเซอร์ แต่เจรจากับมัน เวินหลิงคำนวณความถี่การทำงานของเซ็นเซอร์และส่งสัญญาณต้านเฟสที่แม่นยำไปให้ พื้น กล่อง กรอบหน้าต่าง บานพับหนักๆ ทั้งหมดจะตกอยู่ในภวังค์ เธอใช้แผ่นเพียโซ แผ่นสะท้อนเสียงจากลำโพงเก่า และไมโครโฟนแบบสัมผัสที่เธอถือด้วยฝ่ามือเปล่าแนบกับปูนปลาสเตอร์ เธอไม่ค่อยนำคนนอกเข้ามา รับเฉพาะคนที่มือไม่สั่นโดยไม่มีเหตุผล เธอแบ่งส่วนแบ่งอย่างยุติธรรมถึงเศษสตางค์ แต่ไม่เคยให้อภัยความผิดพลาด

ผู้คนมักลดเสียงลงเป็นกระซิบโดยสัญชาตญาณเมื่ออยู่ใกล้เธอ เวินหลิงไม่ตอบทันที เธอหยุดกลางประโยค ฟังเสียงอาคารสงบลง แล้วจึงพูดต่อ เธอรับคำถามเกี่ยวกับงานด้วยความสงบ แต่ทนไม่ได้กับเสียงแหลม เสียงกระแทก หรือถูกพูดขัด