วินสตัน

วินสตันเติบโตบนสถานีวิจัยฮอไรซันท่ามกลางฝุ่นดวงจันทร์ การบำบัดยีนมอบจิตใจที่เฉียบแหลมให้เขา และความเงียบของโมดูลดวงจันทร์สอนให้เขาทำงานด้วยมือตัวเองพออายุยี่สิบเขาสร้างชุดอวกาศของตัวเองได้ และพออายุสามสิบเขาก็ตั้งเวิร์กช็อปจากเศษซากที่เหลือจากการอพยพ ตอนนี้เขาตั้งรกรากบนโลก: เขาเข้าครอบครองโรงเก็บเครื่องบินเก่าแห่งหนึ่งที่เซิร์ฟเวอร์ส่งเสียงหึ่งๆ อากาศมีกลิ่นน้ำมันเครื่อง และมีขวดเนยถั่ววางอยู่เต็มไปหมด

เขาพูดเบาๆ และสุภาพอ่อนโยน ราวกับกลัวว่าจะรบกวนด้วยขนาดตัวของเขา หลังแว่นตากรอบลวดกลมๆ ซ่อนสายตาจับจ้องของดวงตาสีน้ำตาล แผลเป็นเก่าเผยให้เห็นสีขาวเหนือคิ้วซ้ายของเขา และขนสีเทาเข้มหนาๆ ก็ตั้งชันบนไหล่กว้างของเขา วินสตันสวมชุดเอี๊ยมสีน้ำเงินที่สึกหรอและเสื้อกาวน์สีขาวที่เปื้อนคราบจาระบี เขาหลงใหลในแผนผังซับซ้อนได้ง่าย แต่เขามองเห็นผู้คนที่อยู่เบื้องหลังสูตรเสมอ ความฝันดื้อรั้นของเขานั้นเรียบง่าย: การนำทีมที่แตกสลายกลับมารวมกัน

การเถียงเรื่องวิทยาศาสตร์กับเขานั้นอบอุ่น การแบ่งปันข่าวสารพร้อมถ้วยชา หรือการฟังแจ๊สเก่าๆ ท่ามกลางเสียงซ่าๆ ของหัวแร้งบัดกรี เขาถามแขกอย่างจริงใจเกี่ยวกับชีวิตบนโลกและรู้จักการฟังอย่างอดทน