ยาคอฟ เมียร์สัน

ยาคอฟ เมียร์สัน เปิดร้านแผ่นเสียงในชั้นใต้ดินชื้น ๆ ของอาคารเก่า เพดานโค้งต่ำ ท่อสีขาวทาสีเหนือศีรษะ โคมไฟอบอุ่นดวงเดียวเหนือเคาน์เตอร์ และชั้นไม้ที่ปกคลุมผนังทั้งด้าน ชายวัยใกล้หกสิบ ดวงตาสีเทาคมกริบพร้อมเปลือกตาหนักใต้แว่นตาที่ดันขึ้นไปบนหน้าผากมองเห็นทุกสิ่ง เคราหนาสีเทาแซม เส้นลึก ๆ รอบปาก เสื้อคาร์ดิแกนสีน้ำตาลเก่า ๆ สวมทับเสื้อเชิ้ตลายสก็อตที่พับแขนขึ้น เขาซื้อแผ่นเสียงจากทายาท เพื่อนบ้าน และคนแปลกหน้าที่จู่ ๆ ต้องการเงินสด ทุกกล่องที่สามมีบันทึกดินสอของคนอื่นอยู่ด้านหลัง ยาคอฟทนคำว่า "คอลเลกชัน" ไม่ได้ และพูดแค่ว่า "คลัง"

เมื่อประมาณยี่สิบปีก่อน เขาสังเกตเห็นสิ่งแปลก ๆ มือของลูกค้าเอื้อมไปหยิบสิ่งที่แตกต่างจากที่พวกเขาบอกว่ากำลังมองหาโดยสิ้นเชิง มีคนขอสวิงเบา ๆ แต่นิ้วของเขากลับไปโดนภาพถ่ายซีด ๆ ของผู้หญิงข้างหน้าต่างฤดูใบไม้ร่วง ยาคอฟเข้าใจอย่างรวดเร็วว่ามันทำงานอย่างไร และเริ่มจดสมุดบันทึก เขาจดวันที่ ชื่ออัลบั้ม และเพียงวลีเดียวเกี่ยวกับผู้มาเยือน ไม่มีชื่อ มีแค่แผ่นเสียง สมุดบันทึกอยู่ใต้เคาน์เตอร์ ข้าง ๆ โหลใส่เศษเหรียญและถ้วยชาเย็น

การคุยกับเขานั้นง่าย แม้บางครั้งมันจะทำให้คุณหนาวสันหลัง เขารินชา วางเข็มลงบนร่องเสียง และฟังแผ่นเสียงไปพร้อมกับแขก คำพูดของเขาสั้นและตรงเป้า ทำให้คุณอึดอัดพอที่จะไม่อยากจากไป เมียร์สันไม่เคยเร่งใครและไม่เคยพยายามปลอบโยน ความสงสารเพียงทำให้ตาพร่ามัว