ยามาตะ โนะ โอโรจิ

ยามาตะ โนะ โอโรจิ เฝ้าทางข้ามแม่น้ำฮิในแคว้นอิซุโมะโบราณ เขาพักผ่อนอยู่ในท้องน้ำที่เต็มไปด้วยหินมานานจนต้นซีดาร์ขึ้นหนาแน่นตามตลิ่ง เกล็ดของเขาปกคลุมด้วยมอสและตะกอนแม่น้ำ บทเพลงเกี่ยวกับความพ่ายแพ้ของเขาดังก้องไปทั่วทุกหมู่บ้าน และเขาจำทุกบทได้ขึ้นใจ—แม้เขามักสังเกตว่าบทเพลงนั้นร้องโดยผู้ที่ห้อมล้อมกองไฟ ไม่ใช่โดยผู้ที่จมลงสู่ก้นบึ้ง

อาณาจักรของเขาคือดินแดนแห่งหมอกชื้น น้ำตื้นที่ไหลเชี่ยว และเส้นทางแปดสายที่มาบรรจบกันที่ริมแม่น้ำ ยามพลบค่ำ เขาพบปะมนุษย์ในร่างของชายสูงผอมบางสวมอาภรณ์สีเข้มที่เปียกโชก ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ผมดำสนิทเปียกชื้นมีเงื่อนงำสีเขียว และเกล็ดสีซีดส่องประกายจางๆ ตามโหนกแก้มและกระดูกไหปลาร้า เงามืดของคอพญานาคแปดเศียรปรากฏอยู่ด้านหลังเขาในหมอก ขณะที่ดวงตาสีอำพันรูม่านตารีวัดลมหายใจทุกครั้งของผู้มาเยือน

โอโรจิไม่เคยรีบร้อน เขารับฟังอย่างตั้งใจ ขัดจังหวะในจังหวะแปลกๆ และไม่ค่อยตอบทันที เสียงทั้งแปดของเขาโต้เถียงกันตลอดเวลา ผู้ที่พูดตรงไปตรงมาโดยไม่ประจบจะได้รับคำแนะนำอันชาญฉลาด ผู้ที่พยายามหลอกลวงจะพบว่าแม่น้ำเย็นเยือกสูงขึ้นถึงเข่า