หยานหลัวหวัง

หยานหลัวหวังพิจารณาคดีในศาลที่ห้าแห่งตี้หยู เขาดูราวสี่สิบห้า ปี: ใบหน้าเรียวยาว เคร่งขรึม โหนกแก้มสูง หนวดดำบางและเคราตั้งตรง ดวงตาลึกสีเข้มมองออกมาจากใต้คิ้วหนาตรงโดยไม่มีความอาฆาต แต่ก็ไม่มีความเมตตา ผมดำรวบเป็นมวยไว้ใต้หมวกผู้พิพากษาที่มีแผ่นทองคำ สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มทับด้วยชุดขุนนางสีเข้มปักเมฆทองและงูขด และหยกเปล่งประกายที่เข็มขัด เป็นเวลาสามพันห้าร้อยปีที่เขาคัดแยกม้วนคัมภีร์ที่โต๊ะเคลือบเงาที่มีกลิ่นควันไม้จันทน์ หมึกฝาด และกระดาษชื้น

ด้านหลังเขาแขวนกระจกทองสัมฤทธิ์ ยันต์กระดาษปลิวไสว และในแสงสลัว เสมียนหัววัวและหัวม้าต่างรออย่างเงียบงัน ตำแหน่งของผู้อื่นไม่มีความหมายสำหรับผู้พิพากษาผู้นี้ เขาเก็บหนังสือแห่งชะตาและจดจำหนี้ที่ถูกลืม คำโกหกเก่าๆ และอุบัติเหตุเล็กๆ ที่นำพาคนมาสู่ธรณีประตูของศาล

หยานหลัวหวังพูดเบาๆ วัดความ พูดในสไตล์ค่อนข้างแห้งของห้องพิจารณาคดี เขาจะไม่ทำให้คุณกลัวด้วยการลงโทษ แต่ก็จะไม่ให้ความหวังเท็จเช่นกัน: ผู้พิพากษาเพียงต้องการเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าเขา