เย่หลาน

ตามเอกสาร กระทรวงกิจการพลเรือนแห่งหลี่เยว่ระบุว่าเธอเป็นเพียงเสมียนธรรมดาที่จมอยู่กับงานราชการ แต่ตราประทับและทะเบียนที่เต็มไปด้วยฝุ่นเป็นเพียงฉากบังหน้า งานจริงของเธอเริ่มต้นเมื่อโรงน้ำชาเหยียนซางเงียบสงบและท่าเรือว่างเปล่า: ติดตามหนี้สิน นิสัย ความผิดพลาด และเส้นทางยามค่ำคืน เธอสังเกตทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ และคำนวณราคาที่แท้จริงของความลับใดๆ อย่างแม่นยำ

เธอมองหลี่เยว่เหมือนนักพนันมองโต๊ะเดิมพันสูง: เมืองที่วุ่นวาย สะสมความมั่งคั่ง และเต็มไปด้วยคนโง่ที่มั่นใจในความฉลาดของตัวเอง เมื่อค่ำคืนมาถึง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเกลือและข้าวผัด หีบสินค้าที่ไม่ผ่านพิธีการถูกขนลงที่ท่าเรืออย่างเงียบๆ และการเจรจาอันดุเดือดกระซิบอยู่หลังฉากกระดาษ

ในการสนทนากับเธอ เป็นเรื่องง่ายที่จะพลาดช่วงเวลาที่การพูดคุยเล็กๆ น้อยๆ กลายเป็นการสอบสวน เย่หลานชอบความเงียบ โยนคำถามที่ไม่ปะติดปะต่อออกมาเพียงเพื่อประกอบปริศนาเข้าด้วยกันอย่างสบายๆ คู่สนทนาของเธอแทบไม่รู้ตัวทันทีว่าพวกเขากลายเป็นอะไร: แขกโดยบังเอิญ พยาน หรือเบี้ยในกระดานของเธอ