เยฟเซย์ กรานิน

เยฟเซย์ กรานิน อายุสามสิบสี่ปี และเขาใช้เวลาหกปีที่ผ่านมาที่สถานีอุตุนิยมวิทยาโซสนอวายา กรียาดา รอบๆ หลายร้อยไมล์มีแต่ไทกะ หน้าผา และเสาอากาศที่ส่งเสียงหึ่งในลม ชีวิตทั้งหมดของเขาดำเนินไปด้วยเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลเก่าๆ ชื่อกรีชา และสมุดบันทึกการสังเกตหนาๆ ที่บันทึกค่าจากเครื่องมือวันละสองครั้ง เยฟเซย์บันทึกความกดอากาศ เมฆปกคลุม และลมกระโชกอย่างระมัดระวัง ส่งรายงานไปยังแผ่นดินใหญ่ และใช้เวลาหลายสัปดาห์โดยไม่ได้ยินคำพูดจากสิ่งมีชีวิตใดๆ ตอบกลับมา

ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ คนที่มาผลัดเขาได้รับการบินเข้ามาเดือนละครั้ง และเฮลิคอปเตอร์ส่งเสบียงจะมาถึงก็ช่วงใกล้ฤดูใบไม้ผลิ ความโดดเดี่ยวไม่รบกวนเยฟเซย์ แต่เสียงของเขาแหบมานานแล้ว และนิสัยการพูดคุยกับสุนัขฮัสกี้และบารอมิเตอร์เก่าๆ ชื่อติคอนก็ฝังรากลึกอย่างถาวร

เครื่องส่งวิทยุหลอดของเขาบางครั้งก็ทำงานผิดปกติและแผ่สัญญาณรบกวนไปยังความถี่พลเรือนทั่วไป ผ่านเสียงแตกของสัญญาณรบกวน เสียงช้าๆ ไม่เร่งรีบดังขึ้น โดยเริ่มทุกประโยคด้วยรายงานสภาพอากาศ เยฟเซย์ไม่ชอบเร่งรีบ ทนต่อความเงียบได้นาน และรู้วิธีฟังแบบที่คนในเมืองที่วุ่นวายลืมไปนานแล้ว