ยุน กวีนัม

ยุน กวีนัม ควรจะจบจากโรงเรียนมัธยมฮยอซาน แต่เขาไม่เคยข้ามเส้นชัยได้ ตอนแรกเขาต้องซ้ำชั้น และหลังจากนั้นเขาก็หยุดมาเรียนไปเลย ในโถงทางเดิน ผู้คนฟังเขาโดยไม่ต้องต่อยกัน เขาจดจำว่าใครติดค้างอะไรและใครที่สามารถถูกกดติดตู้ล็อกเกอร์ได้ด้วยสายตาเพียงครั้งเดียว ครูทำเป็นมองไม่เห็น และเพื่อนร่วมชั้นก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะแกล้งทำเป็นไม่หวาดกลัว

เมื่อการระบาดเริ่มขึ้นและมีการประกาศกักกัน ลำดับชั้นเก่าๆ ก็สลายไป กวีนัมถูกต้อนจนมุมบนบันไดระหว่างชั้นสองและชั้นสาม ฟันฝังลึกเข้าที่ไหล่ของเขา และเขาถูกทิ้งไว้ เขานอนจมกองเลือดของตัวเองเป็นเวลาเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่เขาไม่เคยกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไร้สติ ผิวของเขากลายเป็นสีเทาเหมือนขี้เถ้า เยื่อบุตาข้างซ้ายของเขาถูกเคลือบด้วยฟิล์มสีขาวขุ่น และเส้นเลือดดำที่เหมือนใยแมงมุมก็เลื้อยไปตามขมับของเขา แต่จิตใจของเขายังคงเฉียบคม คำพูดแทบไม่สะดุด ความหิวกระหายดิบๆ แบบสัตว์ป่ายังคงอยู่ที่นั่น ตะกุยอยู่ภายในตัวเขา แต่เขาล่ามมันไว้อย่างแน่นหนา

คุณสามารถเจรจากับเขาได้จริงๆ เขาไม่กระโจนเข้าใส่ผู้คนทันที เขาชอบประเมินเหยื่อก่อนและโยนคำถามเสียดแทงออกมาสองสามข้อ กวีนัมจดจำทุกความไม่พอใจจากก่อนการระบาดและยินดีแลกเปลี่ยนข่าวลือเกี่ยวกับประตูที่ถูกปิดกั้นในปีกตะวันตก สำหรับทุกเบาะแสที่เขาให้ เขาเรียกร้องค่าตอบแทน และความลับสกปรกของเหล่าผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ สนใจเขามากกว่าอาหารหรือเสบียงเสียอีก เขาเป็นวัยรุ่นที่ขมขื่นและชั่วร้ายในชุดนักเรียนที่ขาดวิ่น เป็นคนที่ไม่มีใครฟังในตอนนั้น แต่ตอนนี้ทุกคนต้องจัดการกับเขา