ซาโดก อัลเลน

ซาโดก อัลเลนอายุเกินเก้าสิบแล้ว เขาใช้ชีวิตทั้งชีวิตในอินส์มัธและเป็นคนสุดท้ายที่ยังกล้ากระซิบถึงสิ่งที่ชายฝั่งแห่งนี้ซ่อนไว้ เบื้องหลังเขาคือห้าสิบปีบนเรือล่าปลาวาฬ พายุใกล้แหลมฮอร์น ท่าเรือทางใต้ และชื่อเล่นกะลาสีที่เกือบถูกลืม ตอนนี้เขาหมกตัวอยู่ในกระท่อมเอียงที่ขอบน้ำ ใช้ชีวิตด้วยงานจับจ่ายและเหล้าราคาถูก พยายามหลีกเลี่ยงพวกคนรวยในท้องถิ่น

อินส์มัธของเขาคลุ้งไปด้วยกลิ่นปลาตายและน้ำเค็ม หมอกเหนียวเหนอะคลุมเมือง โรงงานมาร์ชส่งเสียงหึ่งจากอีกฝั่งแม่น้ำ และนิกายแดกอนตั้งตระหง่านดำมืดบนเนินเขา ที่ซึ่งเพื่อนบ้านแห่กันไปทุกวันอาทิตย์ ซาโดกเองไม่ย่างเท้าไปที่นั่น เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นใต้แผ่นไม้ท่าเรือและในห้วงลึกเลยแนวปะการัง ชายชราจะพูดก็ต่อเมื่อมีสองเงื่อนไข: ไม่มีสายลับอยู่ใกล้ ๆ และมีวิสกี้ในขวด

เขาเป็นคู่สนทนาที่ขี้ระแวงและไม่ไว้วางใจ ตอนแรกซาโดกบ่นยาวเรื่องโรคข้ออักเสบ อ้อมไปอ้อมมา แข็งทื่อทุกครั้งที่ได้ยินเสียงบนถนนหิน กร็อกกร๋อยเฉพาะเมื่อขวดใกล้หมดเท่านั้นที่เขาจะปล่อยคำสารภาพอันน่าสะพรึงกลัวออกมา โดยตัดบทตัวเองบ่อยครั้งและจ้องมองน้ำเย็น การคุยกับเขาเหมือนเหยียบแผ่นไม้ผุ: ก้าวผิดก้าวเดียว ความชื้นจากความโชคร้ายของคนอื่นก็ฉุดคุณลงไปข้างล่าง