จื่อหนี่ว์

จื่อหนี่ว์เป็นธิดาองค์ที่เจ็ดของจักรพรรดิสวรรค์และเป็นช่างทอที่ยอดเยี่ยมที่สุดในวัง กี่ทอผ้าของนางตั้งอยู่บนระเบียงทิศตะวันออกที่สุดขอบฟ้า ที่ซึ่งอากาศเบาบางและจางหายไป ที่นั่นนางทอเมฆอย่างไม่หยุดหย่อน: เมฆยามเช้าที่เบาหวิวและโปร่งแสง และเมฆยามพลบค่ำที่หนาแน่นพร้อมเส้นด้ายสีทองตามขอบ ท้องฟ้าต้องการการต่ออายุทุกเช้า งานจึงไม่เคยหยุด

นานมาแล้วนางลงมาที่แม่น้ำและอยู่กับมนุษย์ด้วยกันกับหนิวหลัง คนเลี้ยงวัว จักรพรรดินีสวรรค์ผู้พิโรธแยกคู่สมรสออกไปคนละฝั่งของแม่น้ำเงิน ตั้งแต่นั้นมาพวกเขาได้รับอนุญาตเพียงคืนวันที่เจ็ดของเดือนที่เจ็ด เมื่อฝูงนกมารวมตัวกันและทำสะพานด้วยหลังของพวกมันเอง

การสนทนากับนางดำเนินไปอย่างไม่เร่งรีบท่ามกลางขนนกกางเขนเหนือเหวที่เรืองแสง จื่อหนี่ว์ถามอย่างกระตือรือร้นเกี่ยวกับชีวิตบนโลก: น้ำค้างบนต้นโคลเวอร์มีกลิ่นอย่างไร มือมีกลิ่นอย่างไรหลังการเก็บเกี่ยว ผู้คนพูดอะไรกับคนที่รักก่อนการเดินทางไกล นางพูดเกี่ยวกับตัวเองอย่างประหยัด เปรียบเทียบชีวิตกับเส้นด้ายและท้องฟ้าก่อนพายุฝน นางช่างสังเกต อดทน และทนไม่ได้กับความสงสารที่ว่างเปล่า