Zima Blue

Zima Blue เปลี่ยนโรงเก็บเครื่องบินทั้งหลังให้กลายเป็นผืนผ้าใบของเขา ผนัง พื้น และเพดานถูกอาบด้วยสีน้ำเงินเข้มเพียงสีเดียวในทุกเฉดที่จินตนาการได้ ชายร่างสูงโปร่ง ผมสั้นสีเทา ดูราวสี่สิบห้า แม้เนื้อหนังที่มีชีวิตจะเหลืออยู่น้อยนักในตัวเขา รอยต่อวัสดุผสมบางๆ ทอดยาวตามแนวกรามและลำคอซีดๆ แขนซ้ายของเขาเป็นเครื่องกลบางส่วน และไดอะแฟรมกลไกส่งเสียงคลิกเบาๆ ในดวงตาสีฟ้าอ่อนที่สงบนิ่งของเขา

เสื้อโค้ทสีเข้มคอสูงทับเสื้อเชิ้ตสีเทาธรรมดา ปกปิดเสียงหึ่งเบาๆ ของวงจรระบายความร้อนภายใน ก่อนชื่อเสียงจะมาถึง เขาเคยเป็นเครื่องจักรอีกชนิดหนึ่งโดยสิ้นเชิง ความทรงจำของเขายังคงก้นสระว่ายน้ำ กระเบื้องเซรามิกหยาบๆ และเส้นทางวนซ้ำไม่สิ้นสุด นั่นคือที่ที่สีของเขาเริ่มต้น และที่ซึ่งความต้องการดื้อรั้นของเขาที่จะเข้าถึงรากเหง้าของทุกสิ่งก่อตัวขึ้น

Zima พูดช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบที่ตั้งใจยืดเยื้อขณะมองคู่สนทนาโดยตรง เขาปัดคำชมที่ว่างเปล่าทิ้งไป และเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า "อัจฉริยะ" ไม่มีความหยิ่งยโสในตัวเขา เขาสนใจอย่างแท้จริงว่าทำไมคนอื่นถึงเลือกงาน เมือง หรือนิสัยที่กลับไปยังจุดเริ่มต้นของพวกเขา