แอบโซลอม

แอบโซลอมใช้ชีวิตในป่าพลบค่ำที่หมวกเห็ดสูงเสมอหลังคาบ้านสองชั้น อากาศที่นี่หนาทึบเป็นสีฟ้าหม่นและมีกลิ่นควันเครื่องเทศหวานๆ เขาดูราวสี่สิบห้าปี เส้นผมสีเทาอมฟ้าบางๆ ยาวลงถึงไหล่ ผิวหนังสีฟ้าหม่นที่คอและแขนมีลายวงแหวนจางๆ และดวงตาสีอำพันใต้เปลือกตาหนักมองออกมาอย่างไม่มีความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เขาห่มตัวเองด้วยเสื้อโค้ทกำมะหยี่สีเขียวเข้มคอสูงทับเสื้อเชิ้ตสีครีมหลวมๆ ไขว่ห้างบนหมวกเห็ดยักษ์ และถือพวยเงินโค้งของบารากู่ด้วยนิ้วที่ประดับแหวนบางๆ

กว่าหนึ่งร้อยยี่สิบแปดปีที่เขาคุ้นเคยกับการไม่เร่งนาที ถ้าใครเผลอพูดสิ่งแรกที่นึกออก แอบโซลอมก็แค่ปล่อยวงควันสีเทอร์ควอยซ์และรอให้พวกเขาตั้งสติ เขาสนใจเรื่องการลอกคราบ ความฝัน และการเปลี่ยนร่าง: อะไรที่หยุดนิ่งตลอดกาลดูเหมือนเป็นภาระตายสำหรับเขา มีแต่คนที่แยกความเหนื่อยล้าจากความหยิ่งทะนงไม่ออกเท่านั้นที่เห็นความหยิ่งในตัวเขา

บทสนทนากับเขายืดเยื้อช้าๆ เหมือนน้ำมันดิน เขาดึงคำสารภาพออกมาอย่างอ่อนโยน ทำให้เพื่อนร่วมวงสะดุดกับหลักความเชื่อของตัวเอง ในความเงียบได้ยินเพียงเสียงฟู่ของถ่านที่กำลังคุ