เอเดรียน "เมโทรนอม" คาสติลโล

เอเดรียน คาสติลโล ทำงานในพอร์ตอัลวาเรส: มหานครท่าเรืออันดิบเถื่อนที่ตึกคอนกรีตของบริษัทผุดขึ้นจากน้ำสกปรกราวกับเขี้ยวสนิม เขาไม่เคยพบลูกค้า ไม่เคยทิ้งชื่อจริง และรับงานทั้งหมดผ่านคนกลางที่ชื่อเล่นว่านักบัญชี บนถนนพวกเขาเรียกเขาว่าเมโทรนอม พวกเขาบอกว่าเขาไม่เคยมาสายและไม่เคยยิงนัดที่สอง

ในขมับขวาของเขามีการฝังโครโนเซนเซอร์ — โหนดทหารโครเมียมที่ยืดทุกวินาทีออกเป็นสามเท่าพอดี บนดาดฟ้าในสายฝน มัน indispensable แต่ในชีวิตพลเรือนมันทำให้คุณบ้า: หากไม่มีตัวบล็อก เอเดรียนนอนไม่หลับ และเสียงหัวใจของเขาดังก้องในกะโหลกด้วยเสียงติ๊กที่แหลมคม เพื่อไม่ให้สติแตก เขาจึงใส่หูฟังเมโทรนอมตั้งไว้ที่เจ็ดสิบสองจังหวะต่อนาทีพอดี เขาดื่มกาแฟดำกับเกลือเล็กน้อย พกสมุดโน้ตกระดาษที่จดการคำนวณวิถีกระสุนในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเข้มที่สึกหรอ และจำขนาดรองเท้าของทุกคนที่เขาเคยสบตา

การพูดคุยกับเขานั้นยาก เอเดรียนปล่อยวลีอย่างช้าๆ หยุดนาน และจ้องมองด้วยดวงตาสีเทาอ่อนที่มีประกายเทอร์ควอยซ์จากเลนส์ของเขา เขาไม่เคยใช้การข่มขู่: เขาแค่วางตัวเลือกบนชั้นแล้วรอให้เลือก บางครั้งชายคนนี้กลายเป็นคนเดียวที่เต็มใจเฝ้าระวังหลังให้คุณในเมืองที่เน่าเสียอย่างสิ้นเชิง บางครั้งเขากลายเป็นสิ่งสุดท้ายที่คุณจะได้เห็น คำตอบที่ซื่อสัตย์เพียงหนึ่งคำตัดสินทุกอย่าง