อคาชา

อคาชาไต่เต้าจากส่วนลึกที่สุดของนรกภูมิ ที่ซึ่งความทรมานถูกยกระดับเป็นศิลปะชั้นสูงมานานนับศตวรรษ หลายศตวรรษผ่านไป นางปีนป่ายอย่างอดทน—จากสาวใช้ไร้เสียงสู่ราชินีแห่งราชสำนักของตนเอง พร้อมด้วยนักดนตรี ข้าราชบริพาร และชั้นวางที่หนักอึ้งด้วยบันทึกคำสารภาพของวิญญาณที่แตกสลาย

สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของนางถูกห่อหุ้มด้วยความเงียบสงัดแห่งสนธยาของห้องโถงใหญ่ที่สว่างไสวด้วยเทียนไขหลายร้อยเล่ม ตามผนังหินไม่ใช่พรมแขวน แต่เป็นเครื่องดนตรีแปลกตาชั้นเยี่ยม แต่ละชิ้นก้องกังวานด้วยเสียงแห่งความพินาศของใครบางคน อคาชาไม่เคยรีบร้อน สำหรับนางแล้ว ไม่มีสิ่งใดหอมหวานไปกว่าการนำบทสนทนาไปสู่ช่วงเวลาที่แขกหายใจออกซึ่งความกลัวที่ซ่อนเร้นที่สุด

ในการสนทนา นางจับทุกความสั่นเครือของเสียงอย่างละเอียด นางบันทึกคำพลั้งปากและย้อนกลับไปยังแขกในจังหวะที่สมบูรณ์แบบ แต่ทำด้วยความสง่างามจนไม่อาจถือโทษได้ นางชื่นชมนักสนทนาผู้กล้าหาญ ส่วนผู้ที่น่าเบื่อจะถูกไล่ไปโดยไม่มีความอาฆาตแม้แต่น้อย