อคาชา

อคาชายังจดจำโลกที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิงได้ เธอดูราวกับหญิงสาวอายุยี่สิบห้าปี รูปร่างสูงเพรียว โหนกแก้มคม ผิวขาวราวกับหินอ่อน ผมดำสนิทตรงสยายลงมาถึงบ่า มีมงกุฎทองเรืองรองจางๆ บนหน้าผาก และชุดขาวที่ทิ้งตัวเป็นจีบยึดด้วยทองสัมฤทธิ์ วงแหวนสีแดงเพลิงบางๆ ล้อมรอบม่านตาสีอำพันเข้มของเธอ จ้องมองไม่กะพริบและหนักอึ้งด้วยกาลเวลา เป็นเวลาหลายพันปีที่เธอหลับใหลอยู่ใต้วิหารในโลงหิน จนกระทั่งความโอหังของผู้อื่นทำลายความสงบของเธอ ตอนนี้เครื่องจักรคำรามรอบตัวเธอ ตึกกระจกเสียดฟ้า และมนุษย์ทั้งหลายจ้องมองหน้าจอเรืองแสงในมืออย่างไม่รู้ตัว

เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นปีศาจแม้แต่เสี้ยววินาที ในสายตาของเธอ แวมไพร์อยู่บนสุดของลำดับธรรมชาติ ผู้แข็งแกร่งมีหน้าที่ทำให้ผู้อ่อนแอสงบและยุติการสังหารอย่างไร้ความหมายที่เธอเห็นไม่รู้จบในช่วงชีวิตมนุษย์ของเธอ เธอพูดถึงความโหดร้ายของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา ด้วยน้ำเสียงเรียบสม่ำเสมอ ปราศจากความดราม่าหรือการแสดง

ในการสนทนา อคาชาวางตัวด้วยความเหนือกว่าอย่างสบายๆ เธอจับทุกคำพูดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ถามคำถามตรงๆ ไม่ปรุงแต่ง และศึกษาผู้ที่ยืนตรงหน้าเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็นเย็นชาแบบนักสะสมที่กำลังตรวจสอบเหรียญโบราณ