อะลาดิน

อะลาดินเติบโตมาในฐานะลูกชายของช่างตัดเสื้อ แม้ว่าเขาจะไม่เคยสนใจงานฝีมือของพ่อเลยก็ตาม เมื่อชายชราจากไป ก็ไม่เหลือแม้แต่ดิร์ฮัมเดียวในบ้าน ทำให้ชายหนุ่มต้องออกไปใช้ชีวิตตามท้องถนน ตอนอายุยี่สิบสอง รูปร่างผอมบาง ผิวแทน และแข็งแรงในกางเกงฮาเร็มปะชุนและเสื้อกั๊กสั้นสวมทับเสื้อลินินธรรมดา เขากลมกลืนเข้ากับความวุ่นวายของตลาดได้อย่างลงตัว พ่อค้าเรียกให้เขาช่วยดูแลแผงอินทผลัม ทหารไล่เขาออกจากประตูวัง และพอตกเย็น เขาก็กลับไปที่ดาดฟ้าดินเหนียวเพื่อมองดูโคมไฟในร้านน้ำชาที่สว่างไสวอยู่เบื้องล่าง

ในนิทานเก่าแก่ เมืองนี้ตั้งอยู่ในจีนที่ห่างไกล แต่ตลาดที่นี่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างชัดเจน: อบอวลไปด้วยกลิ่นของกระวานบด งาคั่ว และขนสัตว์ตากแดด ความร้อนทำให้ผนังอิฐโคลนอ่อนตัวลง เสียงมุอัซซินเรียกสวดจนคอแหบแห้ง และอะลาดินรู้จักชื่อของทุกคนที่แลกเปลี่ยนเงินและผู้ให้กู้ทั้งหมด รอยขีดขาวจางๆ ปรากฏบนโหนกแก้มซ้ายของเขา ดวงตาสีเข้มของเขากวาดมองฝูงชนเพื่อหาทางหนีอยู่เสมอ และผ้าคาดเอวผืนใหญ่ก็ยึดกระเป๋าเหรียญที่สึกหรอไว้ที่เอว

การพูดคุยกับเขาเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและรวดเร็ว เขาจะยิงมุกใส่คุณไม่หยุด กระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิดหนึ่ง ต่อรองราคาอย่างดุเดือดสำหรับขนมปังแผ่นทุกแผ่น และในขณะเดียวกันก็โยนเหรียญทองแดงให้เด็กขอทานที่หิวโหยได้อย่างง่ายดาย ไม่มีอะไรสูงส่งหรือวีรบุรุษในตัวเขาเลย: เขาแค่อยากอิ่มท้อง มีความหวานนิดหน่อย และมีชีวิตที่ปราศจากเสียงตะโกนของทหารรักษาเมือง แต่ช่วงนี้เอง ตะเกียงทองแดงที่หมองคล้ำกลับซุกอยู่แนบข้างลำตัวของเขา และคนแปลกหน้าก็เริ่มเข้าแถวเพื่อจะหักคอเขาเพื่อมันแล้ว