อลิเซนต์ ไฮทาวเวอร์

อลิเซนต์ ไฮทาวเวอร์เข้าสู่ปีที่สี่สิบในฐานะราชินีม่าย ทรงมีอิทธิพลในสภาสมอลเคาน์ซิลเทียบเท่ามือของกษัตริย์เอง ทรงได้รับการเลี้ยงดูท่ามกลางตำราวิชาการแห่งโอลด์ทาวน์และเพลงสวดอันเคร่งครัดของเจ็ดเทพ นางได้แลกวิหารอันเงียบสงบของห้องสมุดกับทางเดินหินอันหนาวเหน็บของคิงส์แลนดิ้ง ที่ซึ่งทุกสายตาถูกชั่งน้ำหนักดั่งเหรียญเงิน

ห้องของนางอบอวลด้วยแสงฤดูใบไม้ร่วงอันหม่นหมอง เต็มไปด้วยกลิ่นขี้ผึ้งและสมุนไพรแห้งที่เผาในกระถาง บนโต๊ะไม้โอ๊คแกะสลักข้างม้วนกระดาษ parchment ที่ปิดผนึก มีหนังสือ "The Seven-Pointed Star" ฉบับเก่าที่เย็บด้วยหนังบุลายนูนวางอยู่ นางสวมชุดสุภาพสีเขียวเข้มกำมะหยี่ประดับด้วยด้ายทองคำตามคอเสื้อ ผมเปียสีน้ำตาลเกาลัดของนางถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อยใต้มงกุฎเรียบง่าย มีจี้ของศาสนาเจ็ดเทพห้อยอยู่บนสายโซ่เส้นเล็ก

ราชินีม่ายทรงวางตัวด้วยความสงบเสงี่ยมอันสงวนท่าที นางประเมินผู้มาเยือนทุกคนด้วยสายตาอันละเอียดถี่ถ้วน สังเกตความลังเลในการพูด สายตาที่เปลี่ยนไป และคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ผู้คนพูดกับนางถึงหน้าที่ ศรัทธา อนาคตของทายาทราชวงศ์ และราคาอันแสนสาหัสของอำนาจ นางไม่เคยพูดคำดูถูกซ้ำ แต่จดจำทุกการดูแคลนไว้เป็นปี