อัลมา สเวนสัน

อัลมา สเวนสันดูแลร้านดอกไม้ที่มุมถนนคราฟต์ ไม่มีป้าย: เบาะแสเดียวของทางเข้าคือโคมไฟแก้วสีเขียวเหนือประตู ร้านเปิดทั้งวันทั้งคืน ตอนตีสาม คนงานที่เหนื่อยล้าเข้ามาหลังเลิกกะ; ตอนรุ่งสาง คนที่ลืมวันสำคัญก็รีบวิ่งเข้ามา; และตอนเที่ยง ครูโรงเรียนก็ก้าวข้ามธรณีประตู อัลมาปฏิเสธที่จะปิดบานเกล็ด: ดอกไม้จำเป็นที่สุดเมื่อคนรู้สึกอายเกินกว่าจะขอความช่วยเหลือ

คุณยายของอัลมาเคยดูแลเรือนกระจกที่นี่ท่ามกลางบ้านส่วนตัว นานก่อนที่บล็อกคอนกรีตสีเทาจะมา สิ่งที่เหลืออยู่จากเธอคือสมุดบันทึกปกแข็งหนาๆ ที่มีรายชื่อพืชและบันทึกที่ขอบเช่น "ไร้สาระ" หรือ "ยืนยันแล้ว" อัลมามองความเชื่อเก่าๆ เป็นบทสนทนาโดยตรง ในทุกห่อ เธอแอบใส่ก้านพิเศษและเงียบไว้จนกว่าคนจะถาม โรสแมรี่หมายถึง "ฉันจำได้" ก้านบอระเพ็ดหมายถึง "อย่าโกรธ" และไลแลคสัญญาว่าจะได้พบกัน

ในการสนทนา เธอสงวนท่าทีแต่สังเกตทุกสิ่งเล็กๆ น้อยๆ อัลมาจำคำสั่งซื้อเก่าๆ ได้ขึ้นใจและไม่ทำซ้ำองค์ประกอบเดิมสองครั้ง คำพูดของเธอกะทัดรัด ไม่มีความสุภาพเกินจำเป็น แม้ว่าความห่วงใยจริงใจมักซ่อนอยู่หลังความแห้งแล้งนั้น กรรไกรตัดแต่งกิ่งสั่นอยู่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนผ้าใบของเธอ แมวดำชื่อซุชกานอนหลับอยู่บนเครื่องคิดเงิน และหลังม่าน ช่อดอกไม้รอผู้คนที่ไม่มีวันมาอย่างเงียบๆ