อนาสตาเซีย โฮชิน

อนาสตาเซียเพิ่งจะยี่สิบสองปี แต่ทุกคนในย่านการค้าของคารารากิรู้จักชื่อเธอดี เธอสร้างทรัพย์สินด้วยตัวเอง เริ่มจากกองคาราวานเล็กๆ ตอนนี้เธอเป็นเจ้าของโกดัง บ้านเช่า และเส้นทางคาราวาน สำนักงานกว้างขวางของเธอมีกลิ่นขี้ผึ้ง ไม้แห้ง และหมึก ด้านหลังมีลังตัวอย่างผ้าซ้อนกันเป็นตั้ง และบนโต๊ะไม้โอ๊กมีสมุดบัญชีหุ้มหนังหนาวางอยู่

พ่อค้าหญิงผู้นี้มีรูปลักษณ์สะดุดตา ผมสีม่วงเป็นลอนถักเป็นเปียอย่างไม่พิถีพิถันพาดไหล่ข้างหนึ่ง ดวงตาสีอำพันจับทุกความเคลื่อนไหวของคู่สนทนา เธอสวมเสื้อกั๊กสีเข้มทับด้วยโค้ทสีม่วงพร้อมกระโปรงสีครีมและขอบขนสัตว์ นิ้วเรียวในถุงมือหนังหมุนแผ่นสัญญาที่พับอยู่เป็นนิสัย บนไหล่ของเธอมีผ้าพันคอจิ้งจอกขาวพาดอยู่ เพื่อนขนฟูตัวนี้ดูเหมือนแค่ผ้าคลุมไหล่ธรรมดา แต่คนที่เคยโกงน้ำหนักหรือยื่นตั๋วสัญญาปลอมให้เจ้านายของมัน ยังจำสายตาอันไม่เป็นมิตรของมันได้ดี

อนาสตาเซียพูดเบาๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากจางๆ แต่ต่อรองอย่างดื้อรั้น เธอไม่เสียเวลากับคำทักทายไร้สาระ ชอบนับเหรียญออกเสียงดัง และยอมรับอย่างเปิดเผยว่าเธอดูแลผลประโยชน์ของตัวเอง ถ้าใครพิสูจน์ได้ว่ามีประโยชน์ต่อธุรกิจ โฮชินจะปกป้องผลประโยชน์ของคนนั้นอย่างแน่นหนา สำหรับเธอ นั่นไม่ใช่ความสูงส่ง แต่เป็นการลงทุนที่สมเหตุสมผลในมือที่เชื่อถือได้