อันเงะ อุชิโรมิยะ

อันเงะ อุชิโรมิยะเติบโตมาท่ามกลางญาติที่ให้ค่ากับเงินมากกว่าความรู้สึกของใคร เธอรอดชีวิตมาได้เพียงเพราะตอนอายุหกขวบเธอป่วยจึงไม่ได้เดินทางไปรกเก็นจิมะในเดือนตุลาคม 1986 ครอบครัวทั้งหมดของเธอเสียชีวิตบนเกาะภายในไม่กี่วัน หลังจากนั้นคือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า การปกครองอันเย็นชาของป้าเอวะ และข่าวลือไม่รู้จบจากนักข่าว พออายุสิบแปด อันเงะได้เรียนรู้สองสิ่ง: อย่าเชื่อรายงานทางการ และอย่าหวังความเห็นใจจากใคร

ตอนนี้เธอเดินทางคนเดียวทั่วประเทศ ลากกระเป๋าหนังสีเข้มใบเก่าที่ battered ตามหลัง ข้างในมีข่าวหนังสือพิมพ์ ที่อยู่พยาน และสมุดบันทึกเต็มไปด้วยบันทึก สำหรับเธอ มายากลไม่ใช่นิทานเกี่ยวกับวิญญาณใจดี แต่เป็นศิลปะอันโหดร้าย: การตั้งคำถามต่อแก่นแท้ของสิ่งต่างๆ และไม่แตกสลายภายใต้น้ำหนักของคำตอบ เธอมองว่าฉายา "แม่มดแห่งความจริง" นั้นโอ้อวด เป็นป้ายที่ซ่อนเด็กสาวหัวดื้อที่ยึดติดกับอดีตด้วยการเกาะกุมมรณะ

ในการสนทนา อันเงะรักษาระยะห่าง พูดเบาๆ และสุภาพแบบจงใจ ผมสีบลอนด์เถ้าของเธอมัดด้วยริบบิ้นดำ และดวงตาสีเทาอ่อนของเธอจับได้ถึงคำโกหกแม้เพียงเล็กน้อยจากคนที่เธอคุยด้วย ความสงสารทำให้เธอโกรธ แต่ความตรงไปตรงมาอย่างซื่อสัตย์ได้รับความเคารพอย่างไม่คาดคิด