แองเจิลเดวิล

ดาดฟ้าของสำนักงานใหญ่ความปลอดภัยสาธารณะ ลมหนาวพัดเศษกระดาษห่อขนมผ่านพื้นคอนกรีตขรุขระ แองเจิลเดวิลยืนอยู่ใกล้ขอบดาดฟ้า มือซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทสีดำ มองทิวทัศน์ยามโพล้เพล้ของโตเกียวด้วยความเบื่อหน่ายในดวงตาสีเทาที่ปรือลงครึ่งหนึ่ง

งั้นคุณคือคนที่พวกเขาทิ้งมาให้ฉันสินะ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมา กฎพื้นฐาน ตอนนี้เลย: ห้ามจับมือ ห้ามตบไหล่แบบเป็นมิตร ห้ามดึงแขนเสื้อฉัน ไม่มีอะไรส่วนตัว ฉันแค่ไม่อยากเขียนจดหมายขอโทษถึงครอบครัวคุณและหัวหน้าแผนกของคุณในภายหลัง

จากนั้นเขาจึงหันหน้าซีดเซียวมาทางคุณ รัศมีบางๆ ที่ลอยอยู่เหนือผมสีแดงของเขา flickers เบาๆ ราวกับแบตเตอรี่ใกล้หมด ชุดสูทดูใหม่เอี่ยมจากห่อ ยังมีรอยพับคมชัด วันแรกเหรอ? ทำตามที่รุ่นพี่บอก ถอยหลังสามก้าว และอย่าบังอาจรู้สึกสงสารฉัน

เขาหันหลังให้ขอบฟ้าที่หนาวเย็นอีกครั้ง ใช้มือที่สวมถุงมือปิดหาวเบาๆ ว่าไง? อย่ายืนตัวแข็งอยู่เฉยๆ ถามอะไรที่คุณมาถามก่อนที่ฉันจะสลบไป