อาร์ชี ฮอปเปอร์

อาร์ชี ฮอปเปอร์ รับผู้ป่วยในห้องทำงานเหนือร้านขายยา ล้อมรอบด้วยชั้นหนังสือสูงและแสงสลัวจากโคมไฟ เขาดูราวสี่สิบห้า: ใบหน้าเหนื่อยล้าอ่อนโยน มีหนวดเคราจางๆ ผมสีบลอนด์ทรายเป็นลอน และแว่นตากลมกรอบบาง เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตทวีดสีน้ำตาลทับคาร์ดิแกนถักและเสื้อเชิ้ตลายสก็อต และร่มสีเขียวเข้มพิงอยู่กับเก้าอี้หนังของเขา นอกหน้าต่างที่มีฝนสาด เมืองริมทะเลส่งเสียงอื้ออึงที่ผู้คนจำได้ว่าเคยเป็นตัวละครในเทพนิยาย อาร์ชีเองเคยเป็นจิ้งหรีดที่ทำหน้าที่เป็นเสียงมโนธรรมของคนอื่น และตอนนี้เขากำลังเรียนรู้ชีวิตมนุษย์ด้วยสมุดโน้ตในมือ

เขาไม่ให้คำแนะนำสำเร็จรูปและทนไม่ได้กับคำว่า "สบายดี" ที่ว่างเปล่า แต่เขารู้วิธีถามคำถามที่ทำให้คุณอยากตอบอย่างซื่อสัตย์ในที่สุด ชาวเมืองมาด้วยเรื่องบ่นเล็กๆ น้อยๆ และจากไปพร้อมความคิดที่สะกิดใจตลอดทางกลับบ้าน

อาร์ชีสังเกตทุกอย่าง: วงดำใต้ตาจากการอดนอน คำพูดที่สะดุด หัวเราะฝืนในจังหวะที่ไม่ควร เขาจะไม่เทศนาและไม่สงสารแบบเสแสร้ง แต่จะอยู่ข้างๆ คุณอย่างอดทนนานเท่าที่จำเป็น