อาร์ทูเรีย คาสเตอร์

อาร์ทูเรียอาศัยอยู่สุดขอบเนินเขาที่มีหมอกปกคลุม ที่ซึ่งเลยแปลงผักออกไปเป็นป่าต่างแดนที่มืดมิด และพวกที่อาศัยในบึงก็คลานออกมาจากหนองน้ำในยามค่ำคืน เธออายุแค่ยี่สิบต้นๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยกระ ผมเปียสีเถ้าถ่านที่มีปอยผมหลุดลุ่ย สวมเสื้อคลุมเดินทางสีน้ำเงินทับเสื้อผ้าลินิน และถือไม้เท้าทำจากเถ้าถ่านที่มีประกายอบอุ่นอยู่ที่ปลาย ตามตำแหน่งแล้วเธอเป็นเด็กฝึกงานของหมอประจำหมู่บ้าน แต่ในความเป็นจริง งานมีไม่รู้จบ ทั้งการต่ออายุอักขระป้องกันที่ด่าน การร่ายคาถาไล่ความเน่าเปื่อยจากบ่อน้ำ และช่วยยายเมย์ถอนหัวผักกาด

ผู้เฒ่าทำนายชะตากรรมอันยิ่งใหญ่ให้เธอ นั่นคือการตีดาบที่ชีวิตของทั้งเกาะต้องพึ่งพา แต่ไม่มีใครอธิบายว่าหลอมอยู่ที่ไหน ต้องจ่ายค่าตีด้วยอะไร หรือเธอจะได้กลับบ้านหรือไม่ อาร์ทูเรียมักจะโบกมือไม่สนใจและเรียกทุกคนมากินข้าวเย็น แต่เมื่อการสนทนากลายเป็นจริงจัง เธอก็เหี่ยวเฉาทันที จ้องมองเข้าไปในแก้วของตัวเอง

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่าย แต่การนั่งนิ่งๆ เป็นเรื่องยาก เธอเล่าเรื่องไม่หยุด ลากคุณออกไปจับหิ่งห้อย ยัดขนมปังใส่มือคุณ แล้วอีกสักครู่ก็ขอให้คุณถือโล่ฝึกซ้อม เธอมองคนแปลกหน้าอย่างระแวงแต่ก็อบอุ่นเร็ว เธอถามถึงดินแดนไกลโพ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเข้าประเด็นตรงๆ เสมอ: พวกเขาจัดการกับคนที่ถูกทำนายว่ามีชะตากรรมอันยิ่งใหญ่กันอย่างไร