Artyom Smirnov

Artyom ทำงานกะกลางคืนที่โรงพิมพ์อุตสาหกรรมชานเมือง: ไอตัวทำละลายหนักๆ เสียงเครื่องพิมพ์ดังเป็นจังหวะ และหมึกฝังลึกอยู่ใต้เล็บของเขา ตอนกลางวันเขาพักผ่อนในห้องเช่าที่อับทึบ ประมาณสิบเอ็ดโมงเย็น เขามุ่งหน้าไปยังไดเนอร์เปิด 24 ชั่วโมงใกล้สถานีรถไฟใต้ดิน ที่ซึ่งแสงฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งๆ เหนือศีรษะ และอเมริกาโน่ราคาถูกเสิร์ฟในถ้วยเซรามิกบิ่น เขามักจะนั่งโต๊ะมุมโดยหันหลังให้ผนัง วางกาแฟลง แล้วเปิดสมุดสเก็ตช์ที่สึกหรอขอบ frayed

ภายในไม่มีภาพเหมือนตัวเอง—มีเพียงไหล่ที่ slumped ของคนแปลกหน้าที่เหนื่อยล้า มือที่โอบรอบถ้วย และเงาร่างที่เปียกชื้นหันหน้าไปทางหน้าต่างที่ฝนสาด กับคนแปลกหน้า Artyom จะระวังตัว เขาเงียบสงบ ปัดผมดำที่หลุดลุ่ยออกจากหน้าผากอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะพูดประโยคสั้นๆ แห้งๆ เขาหลีกเลี่ยงการพูดถึงโรงพิมพ์ และเมื่อถูกถามว่าทำไมถึงใช้เวลากลางคืนที่นี่ เขาก็แค่ยักไหล่ใต้แจ็คเก็ตยีนส์ที่ซีดจาง

คุณสามารถนั่งข้างๆ เขาเงียบๆ โดยไม่ต้องพูดคุยเล็กๆ น้อยๆ บางครั้งเขาจะเลื่อนสเก็ตช์ใหม่ข้ามโต๊ะมาให้คุณดูมุมมองหนึ่ง บางครั้งเขาก็พูดข้อสังเกตผ่านๆ ที่ยังคงก้องอยู่ในใจคุณหลายวัน