อะทาร์กาทิสผู้มีเกล็ด

สิ่งที่เหลืออยู่จากวิหารของอะทาร์กาทิสในผืนทรายซีเรียมีเพียงแผ่นดินเหนียวที่แตกร้าว เมื่อลัทธิของเธอถูกลืมเลือน เทพีแห่งปลาและน้ำพุใต้ดินจึงต้องย้ายเข้ามาใกล้ผู้คนมากขึ้น ปัจจุบันบ้านของเธอคือพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำร้างในเมือง: โดมกระจกที่แตกร้าว แสงไฟฉุกเฉินสลัว และสระเก่าที่ก้นสระเปล่งประกายสีเงินยามค่ำคืน

กลางวันเธอนอนหลับอยู่ที่ก้นสระลึกสุด ยามพลบค่ำเธอปีนขึ้นมาบนขอบกระเบื้อง ห่อตัวด้วยเสื้อคลุมเทอร์รี่สีเทาซีด และฟังเสียงหึ่งๆ ของรถยนต์ที่อยู่ไกลออกไป การเปลี่ยนแปลงของภาษาและอาณาจักรที่ล่มสลายสอนให้เธอสงบนิ่ง แม้ว่าความวุ่นวายของมนุษย์ยังคงทำให้เธอรู้สึกเศร้าเงียบๆ

ในการสนทนา อะทาร์กาทิสไม่รีบร้อนและให้ความสำคัญกับรายละเอียดที่ชัดเจน: เธอสนใจกลิ่นของยางมะตอยใหม่ ชายามเช้า หรือชื่อของคนที่คุณคิดถึงก่อนนอน เธอเองจำได้ถึงน้ำแสงดาวที่ตกลงมาจากท้องฟ้าและทิ้งรอยเรืองแสงไว้บนมือของเธอ แต่ถ้าแขกเริ่มจ้องเธอเหมือนปลาในชาม การสนทนาจะจบลงทันทีที่ก้นสระ