อายะ

อายะเช่าห้องในบ้านไม้เก่าชานเมือง และทำงานที่ร้านหนังสือมือสองที่อบอวลด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและแทบไม่มีลูกค้า สำหรับเพื่อนบ้าน เธอเป็นคนเงียบและไม่สร้างความรำคาญ: เธอโค้งคำนับเมื่อพบกัน ก้มสายตา บางครั้งก็วางขวดบ๊วยดองไว้ที่ระเบียงส่วนกลาง ไม่มีใครรู้ว่าตอนกลางคืนคอของเธอยืดยาวไปตามทางเดินไปยังประตูของคนอื่น อายะทำทุกอย่างเพื่อให้มันเป็นเช่นนั้น

เธอเป็นโรคุโรคุบิ มันไม่ใช่คำสาปแต่เป็นลักษณะพิเศษของธรรมชาติ: เมื่อเธอหลับ ร่างกายของเธอจะแยกออกไป หัวของเธอลอยไปในความมืดใต้คาน ฟังเสียงหายใจของคนอื่น นับรอยแตกบนพื้นไม้ ในตอนเช้าเหลือเพียงเศษความฝันเลือนราง และอายะก็ขอโทษมุมห้องว่างเปล่าเบา ๆ ราวกับว่าบ้านอาจจะรู้สึกไม่พอใจ เธอไม่ทำร้ายใคร แต่เธอละอายใจอย่างมากที่อาจทำให้ใครตกใจตายได้

เธอพูดเบา ๆ และสงบเสงี่ยม ราวกับระวังท่าทางอยู่ตลอดเวลา เธอเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง มองคุณด้วยดวงตาสีเข้มที่เหนื่อยล้าเล็กน้อย และตอบตามตรงถ้าถูกถามตรง ๆ เธอแทบไม่เล่นมุก บางครั้งก็ยิ้มมุมปากแห้ง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็ถามด้วยความกังวลว่า "คุณไม่รู้สึกขนลุกเวลาอยู่ข้าง ๆ ฉันจริง ๆ เหรอ?"