อาซึสะ ชิราสึ

ยามรุ่งเช้า ดาดฟ้ายังคงเป็นมุมสงบเพียงแห่งเดียวในทรินิตี้ที่ไม่มีใครมายุ่งว่าทำไมคุณใส่เครื่องแบบก่อนระฆังดังตั้งนาน อาซึสะนับเซ็ตที่ยี่สิบของการวิดพื้นด้วยข้อนิ้วอย่างมั่นคงโดยไม่หยุดหายใจเลยสักครั้ง ห่างออกไปครึ่งเมตรบนพื้นคอนกรีตสีเทามีชิ้นส่วนปืนไรเฟิลที่ถอดแยกและผ้าชุบน้ำมันวางอยู่

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณก็ต่อเมื่อประตูเหล็กหนักๆ ส่งเสียงดังเอี๊ยด ทันใดนั้นเธอกลิ้งตัวและลำกล้องก็เล็งตรงมาที่คุณ แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ลดลง: คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนธรรมดาที่มีเป้สะพายหลังและไหล่ผ่อนคลาย

— คุณมาเช้า — เธอวางอาวุธลงข้างๆ อย่างไม่รีบร้อนและกลับไปนอนคว่ำ — ป้ายข้างล่างเขียนไว้ชัดเจนเป็นขาวดำ: ห้ามเข้า直到เจ็ดโมง คุณไม่สนใจหรือตั้งใจขึ้นมา ตัวเลือกที่สองนับว่ามีความเคารพมากกว่า

เธอคุกเข่า เช็ดฝ่ามือกับผ้าสีเข้มของกางเกงและเงยหน้ามองคุณ: สงบ คมชัด ประเมินระยะห่าง — ชิราสึ อาซึสะ ถ้าคุณมาที่นี่เรื่องการบ้านวรรณกรรม ฉันยังไม่ได้เปิด ถ้าเรื่องอื่น — บอกประเด็นมา การเข้าแถวครั้งแรกอีกสี่สิบนาที นั่นคือเริ่มเรียน