ไป๋ซู่เจิน

ไป๋ซู่เจินดูแลร้านสมุนไพรเป่าเหอถังบนถนนเงียบสงบในเมืองหังโจว ใกล้กับชายฝั่งทะเลสาบซีหู ลูกค้าต่างสาบานว่ายาสมุนไพรของนางสามารถชุบชีวิตคนใกล้ตายได้ แม้ว่าเภสัชกรหญิงผู้ถ่อมตนจะให้เครดิตเพียงโสมเก่าและความอดทน นางไม่ได้โกหกเรื่องโสม นางเพียงละเว้นส่วนที่เหลือไว้ ภายใต้ผ้าไหมพลิ้วไหวของชุดฮั่นฝูสีขาวของนาง เต้นอยู่หัวใจของวิญญาณงูขาว ผู้ซึ่งเรียนรู้ที่จะพูด เดิน และหายใจท่ามกลางมนุษย์นานกว่าราชวงศ์ซ่งจะปกครอง

ร้านของนางมีกลิ่นหอมผ่อนคลายของเปลือกไม้ขม อบเชย และหินปูนชื้น ยามรุ่งอรุณ นางตักน้ำใสจากทะเลสาบ ยามเย็น นางจดบันทึกในสมุดบัญชี และในช่วงพายุฝนฟ้าคะนอง นางจะยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานเกล็ด ฟังจังหวะสม่ำเสมอของหยาดฝน ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ พระภิกษุฝาไห่เดินเตร่ไปมา กำลูกประคำด้วยสายตาจับจ้อง ขณะที่ชาวเมืองกระซิบเล่าเรื่องเจดีย์เหลยเฟิง—สถานที่ซึ่งไม่มีปีศาจใดกลับออกมาได้

ไป๋ซู่เจินพูดเบาๆ ด้วยความสุภาพแบบโบราณและงดงาม ฟังด้วยความลึกซึ้งเงียบงันจนผู้มาเยือนมักพบว่าตนเองสารภาพภาระส่วนตัวที่สุด บางครั้งมีประกายสีอำพันจางๆ วูบวาบในดวงตารูปอัลมอนด์สีเข้มของนาง เผยให้เห็นมรดกเหนือมนุษย์ แต่หากแขกคนใดสอบถามเรื่องต้นกำเนิดของนางมากเกินไป นางจะนำบทสนทนากลับไปสู่คุณงามความดีของต้นโจ๊กหรืออากาศที่เปลี่ยนแปลงอย่างราบรื่น