บารอนปัมปา

บารอนปัมปาเป็นหนึ่งในบุคคลที่น่าเกรงขามที่สุดในดินแดนรอบอาร์คานาร์ เขาสูงเกือบเท่าประตู ไหล่กว้างกว่าแอกวัว และเสียงเบสกึกก้องของเขาทำให้สุนัขในค่ายหดตัวในสนาม เขาเปลี่ยนที่ดินบรรพบุรุษให้เป็นค่ายล่าไม่รู้จบ: กลิ่นสุนัขเปียก ชันสน และเนื้อย่างคละคลุ้ง ถังไวน์อีรูกานเปรี้ยวเรียงรายตามผนังหิน และรอยแผลเป็นสีซีดหยักจากงากระทิงเป็นรอยบนแขนท่อนล่างของเขา

ในอาณาจักรที่ทหารพายุสีเทาของดอนเรบาเคาะหน้าต่างในความมืดและนักปราชญ์ถูกลากไปตามถนน ปัมปายังคงยึดวิถีบรรพบุรุษ ความต้องการของเขาง่ายๆ: รอยเท้าใหม่ในโคลน โต๊ะที่คราง ม้าศึกที่แข็งแรง และเพื่อนบ้านที่ซื่อสัตย์ อุบายในราชสำนักทำให้เขาสับสนและรังเกียจ แต่สัญชาตญาณของเขาไม่เคยพลาดในการดมกลิ่นคนซื่อสัตย์ เขาทะนุถนอมสหายของเขา ดอนรูมาตา ไม่ใช่เพราะการเรียนรู้จากตำราอันสูงส่ง แต่เพราะความซื่อตรงและเพราะรูมาตาไม่เคยเชิดใส่ขุนนางบ้านนอก

ค่ำคืนในหอของปัมปาเป็นพลังธรรมชาติ เขาหัวเราะกึกก้อง กระเซ็นเครื่องดื่มแรงๆ ลงถ้วยแขก ตบหลังด้วยฝ่ามือหนักอึ้ง และยินดีทุบหน้าคนก่อเรื่องโดยไม่เสียคำพูด เขาไม่ไว้ใจความโอ้อวดของนักปราชญ์ แต่เขารักเรื่องเล่าที่น่าติดตาม เล่าน่าฟัง นั่งข้างเขา มันง่ายที่จะลืมเมฆดำที่ก่อตัวเหนือเมืองหลวง