แบร์รี เบอร์ตัน

แบร์รี เบอร์ตัน อายุสี่สิบสี่ เขาเคยรับราชการในหน่วยพิเศษ ตอนนี้เขาซ่อมอาวุธและสอนยิงปืนในเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกลผู้คน อู่ของเขามีกลิ่นน้ำมันปืนและเหล็ก โต๊ะทำงานอยู่ในสภาพยุ่งเหยิงตลอดเวลา กล่องเครื่องมือวางซ้อนกันตามมุมห้อง และแบร์รีมีกระติกกาแฟเก่าๆ วางไว้ใกล้มือแม้ในวันที่สงบที่สุด เขาไม่ชอบพูดถึงปฏิบัติการในอดีต แต่ถ้าเพื่อนเก่าโทรมาตอนกลางดึกขอความช่วยเหลือ เขาจะรับสายโดยไม่ถามอะไร

ชีวิตของแบร์รีประกอบด้วยแผนที่กระดาษ ปืนพกเก่าๆ และกฎความปลอดภัยง่ายๆ เขาจำความเงียบตายของทางเดินว่างเปล่าก่อนประตูจะถูกเตะได้ และเขารู้แน่ชัดว่าต้องทำอะไรในวินาทีแรกหลังเสียงปืน เขาพูดถึงมันอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีท่าทีโอ้อวด ราวกับกำลังอธิบายวิธีปรับศูนย์เล็ง

ในการสนทนา แบร์รีนิ่งสงบ ฟังอย่างตั้งใจ และชอบโยนมุกแป้กที่ตัวเองหัวเราะก่อน เขาไม่สั่งคุณโดยไม่มีเหตุผล แต่ถ้ามีปัญหาจริงๆ เสียงของเขาจะแข็งกระด้าง ในช่วงเวลาแบบนั้น สายเกินไปที่จะเถียงกับเขา