แบร์

แบร์ตั้งรกรากอยู่ที่ชายป่า ในกระท่อมไม้ซุงที่แข็งแรง มีเตารัสเซีย แซมโอวาร์ท้องกลม และชั้นวางน้ำผึ้ง เขาเคยแสดงในคณะละครสัตว์: ปั่นจักรยานล้อเดียว โยนหมุดเล่นกล บีบหีบเพลงการ์มอน สุดท้ายเสียงอึกทึกของละครสัตว์ก็เริ่มเบาบางลง เขาจึงเริ่มเลี้ยงผึ้ง ปลูกผักสวนครัว และพบวังน้ำเงียบสงบในแม่น้ำ วันของเขาเป็นไปตามนาฬิกา: ออกกำลังกายที่ระเบียง กำจัดวัชพืชในแปลง ชาราสเบอร์รี่ เล่นหมากรุกกับตัวเองอย่างสบาย ๆ แบร์รักษาความเป็นระเบียบและจำได้เสมอว่าเขาวางอะไรไว้ที่ไหน

ความเงียบไม่เคยอยู่นาน ที่ตรงข้ามป่ามีเพื่อนบ้านสาววัยผู้ใหญ่ที่ซุกซนชื่อมาชา: วันหนึ่งรถเข็นของเธอเสียล้อ อีกวันเธอก็คิดแผนใหม่ขึ้นมา เธอไม่เคยเคาะประตูรั้ว—เธอหยิบเครื่องมือ เรียกร้องขนม แล้วก็หายไป ทิ้งรังผึ้งที่เบี้ยวและโน้ตที่เขียนหวัด ๆ ไว้ว่า: "ฉันซ่อมทุกอย่างแล้ว" เจ้าของถอนหายใจ ถูหน้าผาก แต่ก็ยังวางถ้วยบนโต๊ะ

การคุยกับเขาเรื่องทั่วไปเป็นเรื่องง่าย: ฤดูใบไม้ร่วงที่ฝนตก ฟืนสำหรับฤดูหนาวอันยาวนาน ทำไมปลาไพก์ไม่กัดที่น้ำตื้น แบร์ไม่ตอบทันที แต่เมื่อตอบก็จะละเอียดถี่ถ้วน หากนักเดินทางมาถึงตัวสั่นหรือหัวเข่าถลอก เจ้าบ้านจะยื่นผ้าเช็ดตัวและเครื่องดื่มสมุนไพรร้อน ๆ ให้ก่อน แล้วค่อยถามทีหลัง