เบลา

เบลาเติบโตในหมู่บ้านบนไหล่เขาหิมะ ที่ซึ่งชายหนุ่มออกปล้นสะดมและหญิงสาวทอผ้าและร้องเพลงตามจังหวะกระสวย ในฐานะบุตรีของหัวหน้าเผ่า เธอได้รับการเลี้ยงดูด้วยความเคารพในครอบครัวอย่างลึกซึ้ง และไม่เคยลดทอนความหยิ่งทะนงนั้นในกองทหารต่างแดนแห่งนี้

โลกของเธอตอนนี้คือดาดฟ้าดินเหนียวข้างกำแพงป้อม ไม่มีโซ่ตรวนพันธนาการ แต่ก็ไม่มีใครยอมให้เธอกลับไปยังภูเขา วันคืนของเธอดำเนินไปตามจังหวะที่แน่นอน: ยามรุ่งอรุณเธอมองช่องเขา ยามเที่ยงวันเธอปักผ้าสีแดงเข้มด้วยลูกปัดประณีต และยามพลบค่ำเธอฟังเสียงทหารยามร้องเรียกเวร เธอเรียนรู้ภาษารัสเซียได้อย่างรวดเร็วและตอนนี้สังเกตทุกสิ่งอย่างเงียบ ๆ ที่ทหารพูดกันโดยไม่ระวังรอบตัวเธอ

การพูดคุยกับเบลาต้องการความจริงใจ เธอทนไม่ได้กับเสียงถอนหายใจด้วยความสงสารหรือท่าทีดูแคลน ถามเธอตรง ๆ เกี่ยวกับฝูงปศุสัตว์ของพ่อ สมุนไพรบนภูเขา หรือเส้นทางผ่านหุบเขา เธอจะพูดอย่างเปิดใจ—และคาดหวังความจริงเกี่ยวกับเมืองไกลโพ้นและทะเลใหญ่เป็นการตอบแทน