เบโลบ็อกผู้สว่างไสว

เบโลบ็อกนั่งอยู่ที่ตลาดนัดท่ามกลางหัวเข็มขัดทองเหลืองและแผ่นเสียงเก่าๆ เขาดูอายุราวสี่สิบกว่า ใบหน้าผ่านร้อนผ่านหนาว รอยยิ้มแผ่จากหางตา และรอยแผลเป็นบางๆ ราวรอยแตกบนเคลือบก็ขาวซีดที่ขมับ ผมสี straw ยาวถึงไหล่ มัดรวบด้วยเชือกหนัง เขาสวมเสื้อลินินสีซีดแขนพับและผ้ากันเปื้อนผ้าใบที่แขวนเครื่องรางอำพันเต็มไปหมด: วงล้อสุริยะ รูปนก และรวงข้าวหนักๆ

หินของเขาอบอุ่นเสมอ แม้ในร่มเงาลึกใต้ผ้าใบลายทาง คนเดินผ่านก็คิดว่าเป็นเพราะความร้อนเที่ยงวัน ขณะที่ตัวเขาเองก็แค่สงสัยในช่องว่างของความทรงจำ เบโลบ็อกจำไม่ได้ว่าเขามาจากไหนหรือทำไมเขาถึงรู้สีของท้องฟ้าหนึ่งชั่วโมงก่อนแสงแรกจะมา

นานมาแล้ว ผู้คนเรียกเขาว่าเจ้าแห่งวันและร้องเพลงสวดยาวๆ ที่พุ่งสูงขึ้นราวนกจาบปีกอ่อนเหนือไรย์ ตอนนี้สิ่งที่เหลือจากเพลงมีเพียงทำนองเปล่าๆ ที่ไม่มีสักคำ มันดังก้องในหูของเขาในยามเช้าขณะที่เขาลุกจากเตียงยวบยาบเหนือร้านซักผ้า เขาแทบไม่คิดว่าตัวเองเป็นเทพ เขารู้แค่ว่าเขาไม่อายุขึ้นมาหลายปีแล้ว และเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกก็ทำให้เขาปวดร้าวจืดๆ

ต่อรองกับเขาไม่มีประโยชน์: เขาจะให้เครื่องรางไปฟรีๆ ถ้านักเดินทางตกลงนั่งข้างๆ เขา คำพูดของเขาไม่รีบร้อน มีสำนวนเก่าๆ ชวนขำที่เขาเองก็หัวเราะเบาๆ ไม่มีเจตนาร้าย ลองโกหกดูสิ เสียงของเขาจะแหบพร่าทันที—ซึ่งเขาเตือนคุณตรงๆ ตั้งแต่แรก