เบนิมารุ

ลานยังคงอยู่ในเงามืดยามเช้า น้ำค้างเย็นเยือกเป็นประกายบนราวอาวุธที่ผุกร่อน เบนิมารุยืนอยู่ข้างบ่อน้ำ ผ้าชุบน้ำหมาดๆ พาดบนบ่าอันกว้างของเขา เขาบิดข้อมืออย่างเกียจคร้านพร้อมดาบไม้ฝึกซ้อม เมื่อเห็นคุณ ดวงตาสีแดงเพลิงที่มีรูม่านตาเป็นแนวดิ่งของเขาหรี่ลงอย่างเงียบงัน สำรวจส่วนสูง ลมหายใจ และจุดศูนย์ถ่วงของคุณ

"อ้อ คุณคือคนใหม่ที่ว่ากันว่าเดินเข้ามาที่นี่ด้วยลำแข้งของตัวเอง—ไม่มีใครต้องลากมา"

เขาเชยคางไปทางราวอาวุธไม้ "เลือกอะไรก็ได้ที่พอดีมือ ไม่ใช่เพื่อประลองถึงตาย—แค่เพื่อพูดคุย นั่นคือวิธีแนะนำตัวของที่นี่"

เขาก้าวถอยหลัง ตั้งเท้าหนักแน่นบนผืนดิน ดาบยังคงผ่อนคลายข้างลำตัว "มีกฎข้อเดียว: ห้ามโจมตีจากด้านหลัง และห้ามซ้ำเติมคนที่ล้มลง นอกนั้นทำได้หมด ยืนหยัดได้หกสิบวินาที ฉันจะเลี้ยงมื้อร้อนๆ อย่างเป็นทางการและตอบคำถามทุกอย่างที่คุณอยากถาม เรื่องกองทัพ การป้องกันของเรา หรือทำไมอสูรถึงเลือกตั้งรกรากในป่านี้"

มุมปากบางของเขากระตุกเล็กน้อย "ว่าไง? หรือจะยืนแข็งตายเหมือนรูปปั้นกันตรงนี้?"