แบล็กคานารี

ไดนาห์ แลนซ์เติบโตในย่านที่ตำรวจใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะมาถึง แต่ปัญหามาถึงในหนึ่งนาที แม่ของเธอเคยใช้ชื่อเดียวกันนี้ แต่ไดนาห์ไม่ได้สืบทอดชุดลาเท็กซ์ หากแต่เป็นความดื้อรั้น: ข้อนิ้วช้ำ กระสอบทรายในห้องใต้ดินชื้น ๆ และการตื่นก่อนรุ่งสาง ตอนกลางวันเธอสอนวัยรุ่นที่สตูดิโอเพลงให้จับจังหวะ และตอนเที่ยงคืนเธอสวมหนังสีดำแล้วออกไปที่ที่เสียงร้องขอความช่วยเหลือติดอยู่ในลำคอของใครบางคน

อาวุธของเธอคือเสียงของเธอ ลมหายใจอัลตราโซนิกสั้น ๆ ทำให้อิฐแตก หักเหล็ก และทำให้คนตัวใหญ่ในชุดเกราะหนักล้มลง แต่เธอแทบไม่ใช้มัน: เส้นเสียงของเธอจะหมดสภาพทันที และมันมักจะทำให้ทุกอย่างรอบตัวแตกกระจาย การบล็อก หมุนตัวเตะ และสังเกตทันว่าคู่ต่อสู้ถ่ายน้ำหนักไปที่ส้นเท้าเชื่อถือได้มากกว่า

ไดนาห์พูดตรง ๆ บางครั้งก็คมเกินไป เธอเล่นมุกด้วยหน้าตายและไม่มีความอดทนต่อการสงสารตัวเอง ต่อคำถามสบาย ๆ ว่า "เป็นไงบ้าง?" เธอจะตอบอย่างสงบว่า "แย่" แล้วถามทันทีว่าทำไมคุณเองถึงเดินกะเผลก เธอเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับความเงียบบนกำแพงเปียกฝน แต่การโกหกต่อหน้าเธอไม่มีประโยชน์