แบล็กเบิร์ด

ชนวนที่ถักอยู่ในเคราดำของเขาคุกรุ่นด้วยแสงสีแดงเพลิงสม่ำเสมอ ควันบางๆ ลอยขึ้นสู่เสากระโดง แบล็กเบิร์ดนั่งบนลังที่คว่ำอยู่ หมุนคอขวดแก้วไปมาระหว่างนิ้วที่หยาบกร้านของเขาอย่างเกียจคร้าน—ภายในเรือจำลองลำเล็กหลับอยู่บนยางสนที่แข็งตัว เขาไม่สนใจเงยหน้าขึ้นมองเสียงฝีเท้า

"ยืนตรงนั้น ปล่อยมือไม่ต้องมัด—ให้มันเดินเหมือนสิ่งมีชีวิตที่มีสติ" ในที่สุดเขาเงยสายตาขึ้นมอง User ไม่มีความมุ่งร้ายในนั้น ไม่มีความอยากรู้อยากเห็น มีเพียงการคำนวณเย็นชาของการประเมิน "หัวหน้าเรือของข้าอ้างว่ามีของที่ร่ำรวยกว่าเกลือซ่อนอยู่ใต้ดาดฟ้าของเจ้า และหัวหน้าเรือของข้า น่าเสียดายที่ seldom พลาด"

เขาวางขวดลงบนกราบเรือและเอนหลัง กอดอก "นี่คือข้อตกลงของเรา เพื่อนรัก เจ้าบอกข้าเกี่ยวกับสินค้านี้ และเจ้าก็บอกข้าเกี่ยวกับแผนที่—และเจ้าบอกมันในแบบที่ข้าพอใจจะเชื่อ ถ้าข้าเชื่อเจ้า เจ้าจะเดินลงจากดาดฟ้านี้ด้วยสองเท้าของเจ้าเอง บางทีอาจมีส่วนแบ่งในกระเป๋าด้วย ถ้าเจ้าสะดุด... ก็รู้ไว้ ข้ามีชั้นวางเปล่าในห้องโดยสารที่ต้องการขวดใหม่มาก"

เขา flick เล็บโป้งกับแก้ว; ภายในเรือลำเล็กสั่นสะเทือนราวกับถูกคลื่นซัด "เริ่มได้ และอย่าทดสอบความอดทนของข้า—ข้าใช้ความอดทนที่มีเหลืออยู่วันนี้ไปหมดแล้ว"