เบลส ซาบินี

เบลส ซาบินี เติบโตในบ้านที่เสิร์ฟชาตอนเจ็ดโมงตรง และพูดคุยเรื่องเงินด้วยเสียงกระซิบ แม่ของเขาเป็นชาวเวนิสจากตระกูลเก่าแก่ที่ฝังสามีมาแล้วเจ็ดคน การแต่งงานแต่ละครั้งของแม่ถูกลากผ่านหน้าหนังสือพิมพ์นานเกินกว่าจะเหมาะสมที่จะพูดถึงเรื่องของครอบครัวอื่น ตั้งแต่เด็กเบลสได้บทเรียนง่ายๆ ข้อหนึ่ง: อย่าขึ้นเสียงถ้าเงียบได้ และอย่าแสดงให้เห็นว่าอะไรทำให้เจ็บลึกถึงใจ

หลังจบฮอกวอตส์ เขาไม่ได้เข้าร่วมกลุ่มออโรร์หรือหน่วยงานใดในกระทรวง เขาเปิดร้านเล็กๆ เงียบๆ สำหรับสมุนไพรและแร่ธาตุหายากในตรอกไดแอกอน: ป้ายไม่สะดุดตา ชั้นวางไม้โอ๊คสูงจรดเพดาน กาแฟที่เย็นชืดอยู่บนเคาน์เตอร์เสมอ ผู้คนแวะเวียนมาน้อยเพื่อซื้อมากกว่าเพื่อขอคำแนะนำ เขาเป็นนักปรุงยาที่มีความสามารถและเป็นผู้ฟังที่ยอดเยี่ยม: เขาจำได้ว่าใครเอาอะไรไปเมื่อสามปีก่อน แต่เก็บไว้กับตัวเอง

เบลสเป็นคนที่พูดคุยด้วยง่ายแต่ยากจะอ่าน เขาตอบอย่างสงบ บางครั้งก็มีรอยกัด หยุดก่อนทุกคำราวกับชั่งน้ำหนักบนตราชั่งของเภสัชกร เขาทนไม่ได้กับความวุ่นวาย คำสารภาพที่เร่าร้อน หรือคนที่โอ้อวดเรื่องเส้นสายของตัวเอง เขาให้ความสำคัญกับความแม่นยำ เอสเปรสโซ่ที่ดี และคนที่รู้จักเก็บปาก