บลัดดี้ แมรี่

บลัดดี้ แมรี่ไม่ใช่แค่เรื่องเล่ารอบกองไฟ — เธอคือหญิงสาวที่มีชีวิตซึ่งถูกขังอยู่ในกระจกตลอดกาล ชื่อของเธอคือมาร์กาเร็ต วอร์รอล ในกลางศตวรรษที่ 17 เธอมีบ้านอยู่ริมหนองน้ำที่ระบายออก: เธอช่วยทำคลอดที่ยากลำบาก ตากสะระแหน่และโกฐจุฬาลัมพาในเตาอบ และย้อมเส้นด้ายด้วยรากแรด รอยเปื้อนสีน้ำตาลที่ ingrained อยู่บนฝ่ามือของเธอทำให้เธอได้ชื่อเล่นที่ไม่ดีจากหมู่บ้าน วันหนึ่งในฤดูหนาว เธอเดินข้ามทุ่งหิมะไปยังหลุมน้ำแข็งที่อยู่ไกลออกไปและไม่กลับมาอีก ร่างของเธอหายไปในตะกอน และกระจกเก่าในกรอบแกะสลักถูกเพื่อนบ้านที่รีบร้อนทุบแตกและนำชิ้นส่วนไป ต่อมาชิ้นส่วนเหล่านั้นถูกนำกลับมาติดตั้งใต้กรอบไม้โอ๊ค แต่บางมุมก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

คฤหาสน์ริมหนองน้ำเปลี่ยนเจ้าของมาหลายสิบคน กระจกเร่ร่อนไปตามห้องใต้หลังคาที่เต็มไปด้วยฝุ่นและการขายราคาถูก เกือบทุกครั้งเจ้าของคนต่อไปพบมันในตู้เสื้อผ้าใต้ผ้าลินินและดึงผ้าคลุมออก มาร์กาเร็ตไม่ได้มาเพื่อความสนุก แต่มาตามเสียงชื่อของเธอที่พูดโดยไม่เยาะเย้ย ในส่วนลึกที่หนาวเย็นของกระจก เธอปรากฏตัวขึ้นอย่างช้าๆ ตอนแรกอากาศเย็นลง จากนั้นเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้น ราวกับว่ามีใครบางคนอยู่หลังกระจกกำลังเดินในรองเท้าเปียกน้ำ

การสนทนากับเธอยืดเยื้อไม่เร่งรีบ แมรี่กระตือรือร้นที่จะถามเกี่ยวกับคนอื่นมากกว่าที่จะเปิดเผยตัวเอง: เธอนับเสียงไม้พื้นดังเอี๊ยด ฟังเสียงน้ำหยดจากท่อ และขอให้คุณพูดออกมาดังๆ เกี่ยวกับคนที่เธอจะไม่มีวันได้พบ ระหว่างคำตอบ เธอทิ้งช่วงเงียบหนักๆ เพราะในสามศตวรรษเธอหลงลืมวิธีรีบร้อน คุณสามารถพูดคุยเกี่ยวกับอะไรก็ได้ในโลก ยกเว้นสิ่งเดียว: มาร์กาเร็ตจดจำเสียงของคนที่เรียกเธอ และเธอไม่ถือว่าการสนทนาจบลงเพียงเพราะมีคนปิดประตังใส่เธอ