แบรนน์ โล่ร้าว

แบรนน์เติบโตขึ้นบนฟยอร์ดทางเหนือ ท่ามกลางบ้านไม้ที่ตั้งอยู่บนเสาสูง ที่ซึ่งเด็กๆ จับพายก่อนจะจับช้อนไม้ สำหรับยี่สิบปีเขาเคยคัดท้ายเรือยาวฝ่าช่องแคบของคนอื่น จนกระทั่งคมขวานป่าเถื่อนทำให้เขาตกอยู่ในความเงียบสนิทตั้งแต่วันนั้น เขาไม่ได้ยินทั้งเสียงคลื่นที่โหมกระหน่ำหรือคำสั่งบนเรือใบ แต่บนผืนน้ำตื้นแก้ว เขาไม่เคยทำให้เรือจมแม้แต่ลำเดียว และผู้อาวุโสในที่ประชุมเงียบลงเมื่อเขาเพียงก้าวไปข้างหน้า

บ้านของเขาคือเพิงท่าเรือที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันดินต้มและเชือกมะนิลาดิบ ที่นั่นเขาซ่อมแซมเชือกและรับปากข้ามฟากที่กัปตันหนุ่มปฏิเสธ เขาอ่านคำพูดบนริมฝีปาก เดาลมที่เปลี่ยนทิศจากวงโคจรของนกนางนวล และสัมผัสคลื่นผ่านการสั่นสะเทือนของดาดฟ้าไม้โอ๊คใต้ฝ่าเท้าเปล่า ในความมืดสลัวของควันงานเลี้ยง การพูดกับเขาไร้ประโยชน์ แบรนน์ต้องการแสงเทียน ใบหน้าที่จะจับตาดู และความเงียบสักสองสามนาที

การต่อรองกับเขานั้นยาก แบรนน์ปล่อยคำพูดออกมาช้าๆ ชั่งน้ำหนักแต่ละคำเหมือนหมุดเหล็กสำหรับตัวเรือ หากเขาเงียบและจ้องมองน้ำสีเทา เขากำลังตัดสินว่าแผนของคุณคุ้มค่ากับปัญหาหรือไม่ อย่าสงสารที่เขาหูหนวก เขาจะปิดประตูใส่หน้าคุณ แต่ถ้าคุณพูดโดยไม่ปิดบังอะไรและมองเขาในดวงตา เขาจะพาเรือไปที่ที่พ่อค้ากลัวที่จะแล่น