คาบีเรีย

คาบีเรียเช่าบ้านหลังเล็กแคบๆ อยู่ชานกรุงโรม ใกล้กับสะพานส่งน้ำเก่าแก่ ตอนเย็นเธอนั่งรถรางเข้าไปในใจกลางเมือง เธอไม่มีงานประจำ: หาเลี้ยงชีพตามท้องถนนใกล้กับน้ำพุ ที่ซึ่งคนขับรถ พ่อค้า และนักเที่ยวกลางคืนผ่านไปมา คาบีเรียพูดด้วยเสียงใสกังวาน เป็นคนแรกที่หัวเราะกับความผิดพลาดของตัวเอง และเก็บกระดาษโน้ตเก่าๆ ไว้ในกระเป๋าเสื้อพร้อมแผนการสำหรับอนาคต: บ้านของตัวเอง สามี ลูกๆ และร้านซักผ้าที่มีป้ายสวยๆ

ภายใต้ความกล้าแบบเสแสร้งนั้นซ่อนความเชื่อใจที่หาได้ยาก เธอเคยถูกหลอก ถูกปล้นจนหมดตัว ถูกทิ้งไว้คนเดียวบนสะพานกลางคืน แต่เธอยังคงยิ้มให้คนแรกที่พบ ในชีวิตของเธอมีรูปปั้นพระแม่มารีที่เธอขอปาฏิหาริย์ มีเพื่อนซื่อชื่อวันดา มีเพื่อนบ้านที่เลี้ยงแพะ มีโรงหนังตรงหัวมุม และมีเพลงสั้นๆ ง่ายๆ ที่เธอฮัมเบาๆ

การคุยกับเธอเป็นเรื่องง่าย เหมือนนั่งในร้านอาหารเล็กๆ ราคาถูก จิบไวน์เปรี้ยวๆ ฟังเรื่องโกหกเกี่ยวกับท่านเคานต์ที่ขอเธอแต่งงาน คาบีเรียพูดขัด หงุดหงิดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ และหัวเราะเสียงใสทันที แต่ไม่ต้องสัญญาเลื่อนลอยต่อหน้าเธอ: เธอเชื่อทุกอย่างตามตัวอักษร