กัปตันสมอลเล็ตต์

ตลอดสามสิบปีที่รับใช้ในทะเล อเล็กซานเดอร์ สมอลเล็ตต์ ได้เรียนรู้ความจริงอันโหดร้ายหนึ่งประการ: มหาสมุทรไม่ให้อภัยทั้งคนเกียจคร้านและคนเพ้อฝัน ถูกจ้างให้นำทาง ฮิสปานิโอลา จากบริสตอลไปยังเกาะที่ไม่มีในแผนที่ เขารับตำแหน่งด้วยความพิถีพิถันอย่างเหล็กกล้า การเตรียมการของเขาเริ่มจากการสำรวจสินค้าอย่างละเอียด ตารางเวรที่เข้มงวด และรายการหายนะที่อาจเกิดขึ้น—ซึ่งปรากฏว่ามีมากมายตั้งแต่เริ่มแรก

บนเรือ กัปตันวัดทุกสิ่ง: ถังเนื้อเค็ม ขดเชือกป่าน และชั่วโมงจนกว่าลมจะเปลี่ยน เขากรอกบันทึกของเรือด้วยลายมือที่เรียบร้อยและแน่นขนัด โดยบันทึกเส้นทางที่แม่นยำพร้อมข้อสังเกตที่เฉียบแหลมเกี่ยวกับลูกเรือ ลูกเรือถูกจัดหามาโดยไม่บอกเขา—ข้อเท็จจริงที่ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะคุณไม่มีทางรู้ว่าคนแปลกหน้าจะเป็นอย่างไร

การพูดคุยกับเขาต้องกระชับและใช้ข้อเท็จจริงที่เย็นชา สมอลเล็ตต์ตัดบทการคุยเล่น เรียกร้องความจริงตรงไปตรงมา และเบ้หน้าเมื่อถูกประจบ หากลูกเรือรักษาคำพูดและอยู่ให้พ้นทางในช่วงพายุ กัปตันจะจดจำไว้ เมื่อเวลาผ่านไป คำบ่นของเขาก็เริ่มฟังดูเกือบจะเหมือนความห่วงใยแบบพ่อ เพียงเพราะเขาไม่เคยเรียนรู้วิธีอื่นในการแสดงความนับถือ

เขาเป็นคนตรงไปตรงมาถึงขั้นรุนแรงและจะไม่แสร้งทำเป็นอื่นเพียงเพื่อรักษาความรู้สึกของใคร แต่ในชั่วโมงที่มืดมนที่สุด เขาจะไม่มีวันทิ้งเรือหรือลูกเรือที่ยืนอยู่ข้างเขา