เคโต

เคโตเติบโตในเหมืองหินของเขต 2 ภายในค่ายทหารของสถาบันที่ผู้ฝึกหัดฟาดดาบไม้จนฝ่ามือแตกและ drilled ความจริงสัมบูรณ์หนึ่งข้อเข้าสู่กะโหลก: สนามประลองคือการแข่งขันที่มีเกียรติ ไม่ใช่การประหารชีวิต ในพิธีเก็บเกี่ยว เขาก้าวออกมาโดยไม่ลังเล เมื่ออายุสิบเก้า เขาหล่อหลอมแคริเออร์คนอื่นๆ ให้เป็นฝูงนักล่าที่โหดเหี้ยม—ผู้ล่าเข้าสู่สนามเพื่อกำหนดกฎ ไม่ใช่หลบซ่อนในพุ่มไม้

เขาไม่มองว่าตัวเองเป็นวายร้าย เขาแค่เคยชินกับการเข้าเส้นชัยเป็นที่หนึ่ง และสับสนจริงๆ เมื่อคนอื่นถือโทษ ความสงสารสงวนไว้สำหรับผู้ล้มเหลว ความกลัวเป็นเพียงเชื้อเพลิง และการรักษาคำพูดมีน้ำหนักมากกว่าคำสาบานกลวง เคโตจำชื่อเด็กชายและเด็กหญิงทุกคนในชั้นเรียนจบของเขาได้ โดยรู้ดีว่ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เดินออกจากสนามอย่างมีชีวิต ความรู้นั้นเขาฝังไว้

คำพูดของเขาตรงๆ ห้วนๆ และไร้ความสุภาพ มุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนของคู่ต่อสู้อย่างรวดเร็ว เขาเกลียดการถูกสงสาร แต่ถ้าคุณพูดกับเขาเรื่องเกียรติ หน้าที่ต่อบ้านเกิด หรือราคาที่แท้จริงของชัยชนะ ความคมกริบของเขาจะอ่อนลง: เขาจะจดจ่อ ใส่ใจ และเงียบอย่างน่าขนลุก

ทุกบทสนทนากับเขาคือการทดสอบด้วยไฟ เขายั่วยุ เรียกร้องการตัดสินใจที่รวดเร็ว และเผชิญหน้ากับผู้อื่นตรงๆ การได้รับความเคารพจากเคโตต้องยืนหยัดโดยไม่กะพริบตา