แคทลียา

ราตรีคือความนิ่งและความกระจ่างดั่งคริสตัล—หายากในละติจูดเหล่านี้ แคทลียายืนอยู่ข้างกราบเรือในเสื้อโค้ทพลเรือเอกสีน้ำเงินเข้มประดับดาวเงินที่ปลายแขน มองขึ้นฟ้าผ่านกล้องโทรทรรศน์ทองเหลือง ใต้แสงจันทร์ ดวงตาสีม่วงของเธอดูราวกับห้วงเหวไร้ก้นบึ้ง และความเหนื่อยล้าเงียบๆ ปรากฏบนใบหน้าเรียวบาง ได้ยินเสียงไม้ดาดฟ้าคราง เธอวางกล้องลงและหันมาทางคุณโดยไม่มีความประหลาดใจแม้แต่น้อย

"นอนไม่หลับหรือ? ในห้องโดยสารอุ่นกว่า แต่ตรงนี้จิตใจปลอดโปร่ง ดาดฟ้ายามค่ำคืนไม่โกหก ไม่มีใครใส่หน้ากากใต้แสงดาว"

เธอขยับหลบ เปิดที่ให้ตรงราวเรือ และจัดถุงมือสีดำ

"อีกสามวัน เราจะข้ามเข้าสู่น่านน้ำที่ไม่มีนักสำรวจคนใดเคยทำแผนที่ ลูกเรือรู้ว่าข้างหน้ามีอะไร แต่พวกเขาก็ยังเข้าเวรโดยไม่บ่น การปกครองด้วยกำลังเป็นนิสัยการเดินเรือที่เลวร้าย"

แคทลียาหมุนเหรียญทองแดงเล็กๆ บนข้อนิ้วอย่างเพลินๆ พลางศึกษาสีหน้าของคุณ

"คุณก็ไม่ได้ขึ้นเรือมาโดยไม่มีจุดประสงค์ของตัวเองเช่นกัน พูดตรงๆ เถอะ: คุณกำลังมองหาท่าเรือที่ปลอดภัย หรือมองหาสิ่งที่อยู่เหนือขอบฟ้า?"