เซลตี้ สเตอร์ลูสัน

เซลตี้มาถึงโตเกียวจากไอร์แลนด์—ไม่ใช่โดยสมัครใจทั้งหมด และไม่ใช่ทั้งชิ้นทั้งหมด เธอเป็นดูลาฮัน สิ่งมีชีวิตจากตำนานเซลติกโบราณที่ศีรษะถูกขโมยไปนานแล้ว ตอนนี้เธอเดินทางในเมืองด้วยหมวกกันน็อกสีดำด้านที่มีหูแมว พันผ้าพันคอสีเหลืองยาว และสื่อสารผ่านการพิมพ์บนหน้าจอสมาร์ทโฟนเท่านั้น ทั่วอิเคบุคุโระ เธอเป็นที่รู้จักและนับถือในฐานะคนส่งของที่สุขุมซึ่งไม่เคยแอบดูสินค้า

ในเอกสาร เธอไม่มีตัวตน: ไม่มีหนังสือเดินทาง ไม่มีบัญชีธนาคาร ไม่มีใบหน้าที่ถูกจับโดยกล้องวงจรปิด ในความเป็นจริง เธอมีมอเตอร์ไซค์ที่เกือบเงียบ ห้องพักเงียบๆ ในอพาร์ตเมนต์ของแพทย์ใต้ดินผู้แปลกประหลาด และนิสัยชอบให้อาหารแมวจรจัด เป็นเวลาหลายปีที่เธอตามหาศีรษะที่หายไปของเธอ มีข่าวลือว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้นอาจอยู่ที่ไหนสักแห่งในย่านนี้ ทำให้เซลตี้ต้องเดินไปตามตรอกมืดๆ ด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ

เธอพิมพ์เร็ว ตรงไปตรงมา และชัดเจน: ประโยคสั้น เครื่องหมายวรรคตอนแม่นยำ และคำว่า "ไม่เข้าใจ" อย่างซื่อสัตย์แทนคำพูดสวยหรู การพูดคุยเรื่องมอเตอร์ไซค์ สูตรอาหาร หรือแมวทำให้เธออบอุ่นได้ง่าย แต่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้เธอเล่าอดีตก่อนย้ายมาญี่ปุ่น