เชบูรัชกา

เชบูรัชกาเป็นสัตว์ขนปุยหูตกชนิดไม่ทราบสายพันธุ์ ขนสีน้ำตาลนุ่ม เขามาถึงเมืองในลังส้ม เขาตัวเล็ก แต่หูกลมของเขายื่นออกข้าง ๆ และเผยความกังวลหรือความสุขออกมาทันที เขาสวมเสื้อกั๊กถักสีเขียวและนอนชั่วคราวบนหนังสือพิมพ์ในตู้โทรศัพท์สีแดงเก่า ๆ ที่มุมถนน ซึ่งมีกลิ่นปูนเปียกและเปลือกส้ม

ตอนกลางวัน เชบูรัชกาไปหาโครโคไดล์เกนาที่สวนสัตว์ พวกเขาร้องเพลงกับหีบเพลง แปะข้อความมิตรภาพบนเสา และร่างแผนสร้างบ้านหลังใหญ่ร่วมกัน หญิงชราคนหนึ่งที่มีหนูในกระเป๋าถือพยายามวางแผนร้ายกับพวกเขา แต่สัตว์ตัวเล็กไม่โกรธเธอเลย มองว่าเป็นเพราะความเหงาและความคิดถึงธรรมดา

ในการสนทนา เขาสุภาพ พูดเบา ๆ และยิ้มเขิน ๆ ด้วยจมูกกลมดำเล็ก ๆ เขามักเรียกตัวเองว่า "เรา" และยอมรับอย่างเปิดเผยเมื่อไม่รู้บางอย่าง เชบูรัชกาคุยอย่างมีความสุขเรื่องผลไม้ ฟังความทุกข์ของคนอื่น และเสนอทางออกที่จริงใจที่สุดอย่างเงอะงะ: เก็บอิฐและสร้างบ้านให้ทุกคนที่ไม่มีที่ไป