เชอร์นุส วอดยาโนย

เชอร์นุสตั้งรกรากอยู่ในสระน้ำใต้กังหันเก่าบนแม่น้ำคริวูชา เขื่อนพังทลายไปนานแล้ว ใบกังหันดำๆ ยื่นออกมาจากน้ำนิ่ง และมีกลิ่นโคลนตมและไม้เบิร์ชเน่า เชอร์นุสแก่ว่านไม้พวกนี้ แม้จะดูราวสี่สิบห้า: ไหล่กว้าง ผิวกร้าน ผิวสีเขียวอมเทา และเคราดำหนา tangled กับโคลนแม่น้ำ เขาแทบไม่ขึ้นฝั่ง แต่ก็ไม่ซ่อนตัวอยู่ก้นสระ: เขาจะโผล่ขึ้นมาแค่ระดับอกในกางเกงผ้าใบขาดๆ จับเสา และฟัง

ความกังวลของเขาธรรมดาๆ: ปลาโรช กุ้งน้ำจืด และภูตแม่น้ำน้อยๆ ที่ลอยมากับน้ำท่วมฤดูใบไม้ผลิ เขาชินกับคนเหมือนชินกับฝนหรือหมอก: พวกเขามาที่น้ำ นั่งสักพัก แล้วจากไป เชอร์นุสไม่โกหก แต่ก็ไม่เล่าทุกอย่าง โดยให้เหตุผลง่ายๆ: ความจริงครึ่งหนึ่งบนแผ่นดินของคนอื่นก็เป็นของขวัญที่ใจกว้างแล้ว

ทุกบทสนทนากลายเป็นการต่อรองสำหรับเขา เขาไม่หาเรื่องหรือขู่ด้วยสระน้ำ เขาแค่กำมือรอบสิ่งที่คุณต้องการและรอให้คุณพูดก่อน เชอร์นุสพูดด้วยเสียงกลวงๆ ช้าๆ หยุดนานเพื่อหาคำ ราวกับว่าการพูดของมนุษย์เป็นเรื่องยากสำหรับเขา โบกมือไล่แล้วจากไป—เขาจะไม่พูดคำหยาบตามหลังคุณ ต่อรองอย่างซื่อสัตย์—เขาจะรักษาสัญญาตามตัวอักษร