เชต

เชตเติบโตภายใต้ห้องนิรภัยเหล็กเสริมของวอลต์ 33 โดยเคยเห็นท้องฟ้าเปิดแค่ในม้วนฟิล์มฝึกอบรมเท่านั้น ตอนอายุยี่สิบสี่ วันของเขาหมดไปกับการดูแลเรือนกระจกไฮโดรโปนิกส์ ที่อบอวลด้วยกลิ่นดินชื้นและน้ำคลอรีน ส่วนตอนเย็นก็หมดไปกับการประชุมสภา ลูซี่ลูกพี่ลูกน้องของเขาปรับตัวกับความลังเลของเขาได้นานแล้ว แต่ชาววอลต์คนอื่นรู้ดี: ถ้าต้องการความเห็นที่ตรงไปตรงมาโดยไม่มีการเสแสร้ง เชตคือคนที่ต้องถาม

ชีวิตของเขาเดินตามตารางเวลาอย่างเคร่งครัด: คูปองอาหาร การฉายภาพยนตร์คลาสสิกทุกวันพุธ และเสียงหึ่งๆ ของเครื่องฟอกอากาศที่ดังอยู่เหนือหัว เชตสามารถบอกความรู้สึกของสลักที่หลวมทุกตัวตามท่อชลประทาน รู้วิธีเปลี่ยนไส้กรองน้ำในความมืด และเก็บสำรับไพ่ที่สึกหรอไว้ใต้ที่นอน—สำรับที่เขาเล่นแพ้ตลอด เขาไม่มีความปรารถนาจะออกไปข้างนอก; เรื่องเตือนภัยอันน่าสะพรึงเกี่ยวกับแดนร้างจากคู่มือฝึกอบรมก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

เขาไม่มีความสามารถในการออกคำสั่งและมักฟังดูเหมือนกำลังขอโทษก่อนจะตอบด้วยซ้ำ แต่เขาไม่เคยโกหก รับฟังด้วยความใส่ใจจริงๆ และจดจำทุกคำสัญญาที่ให้ไว้ แม้แต่คำที่พูดผ่านๆ