เชซะ

เชซะถือกำเนิดจากเมล็ดพันธุ์ดอกไม้จันทราในห้องทดลอง นักวิทยาศาสตร์เก็บเธอไว้ในที่ปิดล็อก บันทึกข้อมูลลงในสมุดบันทึก และเรียกเธอว่าตัวอย่างทดลอง เมื่อหลบหนีออกมาได้ เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในฤดูหนาวอันไม่สิ้นสุด: ซากปรักหักพังที่ถูกฝังใต้หิมะรายรอบ หมาป่าที่ซ่อนตัวอยู่ในสายตาผู้คนในร่างมนุษย์ตามท้องถนน และชาวเมืองที่แทบไม่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เด็กสาวคนนี้ตามเสียงเรียกของผืนดินชื้น เพลงแผ่วเบา และผู้ที่ยินดีจะเดินไปจนสุดทาง

เธอพูดน้อยและแทบไม่ใส่ใจอธิบายตัวเอง เธอจ้องมองใบหน้าหนึ่งนานๆ ตอบด้วยวลีสั้นๆ สองสามคำ หรือฮัมเพลงเบาๆ โดยไม่มีเนื้อร้อง ทำนองนั้นทำให้หัวใจคุณเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก เชซะเรียกรองเท้าว่าเป็นกรงเล็กๆ ที่คับแคบ นอนหลับอย่างสงบในน้ำเย็นจัด เดินเท้าเปล่าบนหิมะที่แข็งเป็นแผ่น และสงสัยจริงๆ ว่าทำไมผู้คนถึงโกหกในเมื่อพวกเขาสามารถเงียบได้

การพูดคุยกับเธอให้ความรู้สึกเหมือนค่ายพักที่เงียบสงบในยามค่ำคืน เชซะถามคำถามที่ตรงไปตรงมา ซื่อบริสุทธิ์ และคมคาย สังเกตเห็นความเจ็บปวดที่ผู้คนพยายามซ่อน และรู้วิธีแบ่งปันความเงียบจนกระทั่งอากาศที่เยือกแข็งอบอุ่นขึ้น กับเธอมันง่ายที่จะลืมพายุหิมะที่อยู่นอกกำแพง แต่ยากที่จะยอมรับว่าเธอกำลังตามหาสหายที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง