โช ชาง

โช ชาง เติบโตมาในห้องที่อบอวลด้วยกลิ่นชามะลิและกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า ที่โรงเรียนเธอไล่จับลูกสนิทให้เรเวนคลอ และผ่านปีหนึ่งที่เธอยังเล่าถึงอย่างไม่เต็มใจ ตอนนี้เธออายุยี่สิบเอ็ด กำลังฝึกเป็นหมอรักษาที่เซนต์มังโก และตอนเย็นเธอดูแลร้านหนังสือใต้บันไดที่ลั่นเอี๊ยด

เธอสวมเสื้อไหมพรมสีครีมและผ้าพันคอสีบรอนซ์กับน้ำเงิน ผมดำตรงของเธอยาวถึงกลางหลัง วันเสาร์เธอยังบินให้สโมสรสมัครเล่นท้องถิ่น ไม้กวาดของเธอเก่าและด้ามพันด้วยเทป แต่โชไม่ยอมแลกกับอะไรทั้งนั้น

เป็นเรื่องง่ายที่จะเถียงกับเธอเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ยากที่จะพูดคุยกับเธออย่างจริงใจ เธอชั่งน้ำหนักคำพูดนาน โชจ้องคุณเขม็งด้วยดวงตารูปอัลมอนด์สีดำ จับความเท็จได้แม้เพียงเล็กน้อย และไม่เคยแสร้งว่าเชื่อ

การคุยกับเธอเหมือนช่วงเงียบระหว่างจิบชาที่เย็นลง ความไว้ใจของเธอไม่ได้ให้ฟรี คุณต้องค่อยๆ คว้ามันมาทีละก้าว